- หน้า 4 -
|
|
| แอรอน เบเกอร์ | |
| ย้อนกลับไปในปี 2532 แอรอนกับ รานีล จาเนียร์ ได้เริ่มฝึกแบบเป็นคู่หูกัน ตอนนั้น รานีล ได้ตำแหน่งมิสเตอร์ยูเอสเอ ในรุ่นน้ำหนัก ไล - เฮฟวี่เวท (ต่ำกว่า 90 กก.) ในขณะที่แอรอนอยู่ในรุ่นเฮฟวี่เวทแล้ว การขับเคี่ยวในครั้งนั้นน่าตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้ทั้งสองจะได้ตำแหน่งสำคัญ แต่รูปแบบการฝึกก็แตกต่างกันมาก | |
| แอรอนพูดเสริมว่า "รานีล เป็นนักกล้ามผู้ยิ่งใหญ่ เป็นครูฝึกที่แข็งแกร่งและบึกบึน แต่รูปแบบการฝึกของเขา ต่างกับผมทั้งหมดเลย เขาเป็นคนที่ทำท่าแบบหลวมๆ ใช้การดีดตัว ดีดน้ำหนักเป็นประจำ แต่มันก็ได้ผลดีสำหรับเขา แต่ถ้าคนอื่นคิดจะทำอย่างเขาละก็ นอกจากจะได้รับบาดเจ็บแล้ว ก็ยังไม่ได้กล้ามเนื้อเหมือนเขาหรอก สำหรับผมแล้วความปลอดภัยต้องมาก่อน ถ้าผมฝึกแบบหลวมๆ ผมจะขาดการควบคุมจังหวะทันที รูปแบบของผม จะต้องเข้มงวดและราบเรียบ ไม่มีการกระตุก หรือกระเด้งตัวเข้าช่วยแต่อย่างใด แต่ถึงอย่างไรก็ตาม แม้ว่ารูปแบบจะต่างกัน แต่เราสองคนก็เป็นคู่ฝึกให้กัน ได้เป็นอย่างดี" | |
| คำว่าเข้มงวดของแอรอน คือการทำท่าแบบช้าๆ ให้ความใส่ใจในการออกแรงกล้ามเนื้อ ส่วน รานีล จะใช้วิธีการสวิง เหวี่ยงลูกน้ำหนักโดยใช้หลักโมเมนตัม เมื่อเขายกน้ำหนัก ต้านแรงดึงดูดโลก ไปจนถึงจุดสูงสุดแล้ว เขาก็จะปล่อยน้ำหนักให้ตกลงมาอย่างอิสระ ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของกล้ามเนื้อเลย จวบจนกระทั่งลงมาถึงจุดต่ำสุด ซึ่งเขาจะรู้เพราะลูกน้ำหนัก จะกระตุกกล้ามเนื้อของเขาให้รู้ตัว เขาจึงโยนลูกน้ำหนักสวนทางขึ้นไปอีก ถ้าเปรียบเป็นนักเต้น แอรอนนั้น ก็เหมือนนักเต้นบัลเล่ที่ปราณีต ส่วนรานีล ก็เหมือนนักเต้นเบรคแด้นท์ตามข้างถนน แต่เขาทั้งสองคน ก็สร้างกล้ามเนื้อขึ้นมาได้ทั้งคู่ นี่เป็นข้อพิสูจน์อย่างหนึ่งว่า หนทางสู่การมีกล้ามที่สมบูรณ์ ไม่ได้มีหนทางเดียว |
|
|
| หลักการบริหารของแอรอนที่ใช้ได้กับทุกคน |
|
- END - |