- หน้า 1 -



หน้าแรก-เวบธรรมะ  /  ดัชนี-หน้า-แยกหมวดหมู่-ธรรมะ  /  ดัชนี-ทาน 

/  ทาน-01  /  691130  /  691130-1230 

/  V-FBd-01-01-02-A-691130-1432 

/  V-FBd-01-01-02-A-691130-1634 

/  V-FBd-01-01-02-A-691130-1838 

/  V-FBd-01-01-02-A-690915-0008 

/  V-FBd-01-01-02-A-690915-0210 



คำถอดเทปเรื่อง

การทำบุญให้คนตาย


Transcript

Making Merit for Deceased Relatives

( ข้างล่างนี้ - see below )



 การทำบุญให้ญาติที่ตายไปแล้ว

ของ พุทธวจน มูลนิธิพุทธโฆษณ์



 
00:04) าที่แล้วเราก็ อ่อได้ความชัดในเรื่อง ของการให้ ทานนะแง่ มุมที่สมณพราหมณ์เหล่าอื่นอย่างเช่นชานุ โสณี พราหมณ์ที่ก็มีความเชื่อว่า ว่าเบอกว่าข้าพเจ้าได้นามว่าเป็น พราหมณ์ย่อมให้ทานย่อมทำความเชื่อว่าทาน นี้ย่อมสำเร็จแก่ญาตสาโลหิตผู้ล่วงลับไป แล้วขอญาติสาโลหิตผู้ล่วงลับไปแล้วจง บริโภคทาน นี้ก็มีความเชื่อว่าอย่างนี้ 2 ประเด็น คือต้องสำเร็จนะเมื่อให้ทานเนี่ย อันที่ 2 ก็คือขอให้ญาติผู้ล่วงลับของเขา เนี่ยจงได้

(01:09) บริโภคซึ่งอันนี้ก็จะเป็นเป็นคำถามยอดฮิต ในสังคมที่เราก็เป็นห่วงญาติสาโลหิตของ เรานั่นแหละเราก็เลยอ่าอยากจะให้เค้าได้ กินนะ ในพระสูตรนี้ก็จะเป็นคำตอบว่าเค้าเนี่ยจะ ได้กินจริงมยนะได้บ้างมยอย่าง เงี้ยซึ่งก็พระศาสดาก็เลยบอก ว่าทานนั้นย่อมสำเร็จในฐานะย่อมไม่สำเร็จ ในอฐานะ นะดังนั้นเมื่อเมื่อชานุสนีถามว่าพระโคดม ผู้ เจริญทานนั้นย่อมสำเร็จแก่ญาติสาโลหิตผู้ ล่วงลับไปแล้วหรือญาติสาโลหิตผู้ล่วงลับ

(02:13) ไปแล้วเหล่านั้นย่อมได้บริโภคทานนั้น หรือนะพระองค์ก็เลยบอกว่าดูก่อนพราหมณ์ ทานนั้นย่อมสำเร็จในฐานะ แลย่อมไม่สำเร็จใน อฐานะ อืมชานุสนีเค้าก็เลยถามต่อว่าฐานะเป็นไฉน อฐานะเป็นไฉน นะพระองค์บอกว่าบุคคลบางคนในโลกนี้เป็น ผู้ฆ่าสัตว์ลัก ทรัพย์ประพฤติผิดในกามพูดเท็จพูดส่อเสียด พูดคำหยาบพูดเพ้อเจ้อ มีความอยากอยากได้ของผู้อื่นมีจิตปองร้าย มีจิตมีความเห็น ผิดนั่นคืออกุศลกรรมบถ 10 นั่น เองบุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึง นรกเขาย่อมเลี้ยงอัตภาพอยู่ในนรก

(03:22) นั้นย่อมตั้งอยู่ในนรกนั้นด้วยอาหารของ สัตว์ นรกดังนั้นสัตว์นรกก็มีอาหารของมัน อดูก่อนพราหมณ์ฐานะอันไม่เป็น ที่เข้าไปสำเร็จแห่ง ทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้แลเป็น อฐานะ นะดังนั้นเท่ากับว่า ถ้าญาติเรา ทำอกุศลกรรมบถ 10 ซึ่งเป็นกรรมที่าสัตว์ ให้ไปสู่ นรกทานที่ทำก็ไม่สำเร็จ นะพระองค์ตรัสต่อว่าบุคคลบางคนในโลกนี้ เป็นผู้ฆ่าสัตว์ลักทรัพย์ประพฤติผิดในกาม

(04:30) พูด โกหกไล่อกุศลกรรมบถ 10 ไปครบแล้วก็บอกว่า ย่อมเข้าถึงกำเนิดเดรัจฉาน ย่อมตั้งอยู่ในกำเนิดเดรัจฉานนั้นด้วย อาหารของสัตว์ผู้เกิดในกำเนิดสัตว์เดรฉาน อืมนะดังนั้นถ้าทำอกุศลกรรมบถ 10 แล้วก็ มีเหตุไปเกิดเป็นเดรฉาน ซึ่งพระองค์เคยตรัสแล้วว่าอกุศลกรรมบถ 10 เนี่ยเป็นเหตุให้ 3 คติปรากฏคือนรกกำเน เดรฉานวิสัย นะดูก่อนพราหมณ์แม้ฐานะอันเป็นที่ไม่เข้า ไปสำเร็จแห่ง ทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้แลก็เป็นอฐานะ อืมดังนั้นถ้ายาสาโลหิตเราไปเกิดเป็น เดรัจฉานเพราะสร้างอกุศลกรรมบถ 10 ไว้ เนี่ย ทานนี้ก็เป็นอฐานะอีกนะไม่

(05:39) สำเร็จพระองค์ตรัสต่อว่าบุคคลบางคนในโลก นี้เป็นผู้เว้น ขาดจากการฆ่าสัตว์จากการลัก ทรัพย์ไล่ไปจนถึงว่าเป็นผู้มีความเห็นชอบ คือกุศลกรรมบถ 10 บุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความ เป็นสหายของพวกมนุษย์ อืมอเราก็จะสังเกตเห็นว่าพระองค์เนี่ย ข้ามภพข้ามคติของไปนะบอกนรกเดรัจฉาน แลกกระโดดมามนุษย์ เลยบุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความ เป็นสายของพวกมนุษย์เขาย่อมเลี้ยงอัตภาพ ในมนุษย์โลกนั้น ย่อมตั้งอยู่ ในมนุษย์นั้นด้วยอาหารของ มนุษย์ดูก่อน พราหมณ์แม้ฐานะอันเป็นที่ไม่เข้าไปสำเร็จ แห่งทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้

(06:47) แลก็เป็น อฐานะนะ อืเท่ากับท่านกำลังไล่อฐานะมาเรื่อยๆ อฐานะมีอะไรบ้างอนรกเดรัจฉานมนุษย์นะแล้ว ก็มาถึง เทวดาบุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้เว้นขาด จากการฆ่า สัตว์จากการลักทรัพย์จากการประพฤติผิดใน กามไล่มาจนถึงมีความเห็นชอบคือเขาทำ กุศลกรรมบท 10 บุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อม เข้าถึงความเป็นสหายของเทวดา เขาย่อมเลี้ยงอัตภาพอยู่ในเทวโลกนั้นย่อม ตั้งอยู่ในเทวโลกนั้นด้วยอาหารของ เทวดาดังนั้นเทวดาก็มีอาหารของ เทวดาดูก่อนพราหมณ์แม้ฐานะเป็นที่ไม่เข้า ไปสำเร็จแห่งทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้แล

(07:55) ก็เป็นอฐานะนะ ดังนั้นสัตว์พอไปเกิดเป็นเทวดาก็ไม่ได้ ไม่สำเร็จในทาน นะที่เราทำ นะแต่ทานเป็นประเด็นไหนนะเดี๋ยวค่อยเก็บ รายละเอียดไป อีกพระองค์ตรัสต่อว่าดูก่อนพราหมณ์บุคคล บางคนในโลกนี้เป็นผู้ฆ่าสัตว์ ฆ่าสัตว์ลักทรัพย์ประพฤติผิดในกามไล่ไปจน ถึงความเห็นผิดนี่อกุศลกรรมบถ 10 บุคคล นั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึง วิสัยเขาย่อมเลี้ยงอัตภาพอยู่ในวิสัย นั้นด้วยอาหารของสัตว์ผู้เกิดใน วิสัยและนะหรือว่ามิตรอำมาตย์หรือญาติสา โลหิตของเขาย่อมเพิ่มให้ซึ่งปฏิธาน จากมนุษย์โลกนี้

(09:03) นะดัง นั้นพระองค์ก็เลยบอกว่าดูก่อน พราหมณ์ฐานะอันเป็นที่เข้าไปสำเร็จแห่ง ทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้แลเป็น ฐานะดังนั้นทานโดยปกติก็ จะสำเร็จอยู่ฐานะเดียวก็คือฐานะของนะ อนี่เป็นลักษณะที่เรา ทำเราทำแล้วคนอื่นได้นะก็จะมีมีประเด็น เดียวก็คือ ฌา อนุสนธิสาโลหิตผู้ล่วงลับไปแล้วไม่เข้า ถึงฐานะนั้นนั้นคือถ้าไม่เข้าถึง ใครเล่าจะได้บริโภคทาน นั้นพระองค์บอก

(10:11) ว่าญาสาโลหิตผู้ล่วงลับไปแล้วแม้เหล่า อื่นของทายก นั้นนะญาติเหล่าอื่นเพราะเถามคนที่ตาย เนี่ยซึ่งเป็นญาติเเนี่ยได้มยก็ในเมื่อ ไม่ได้ได้เฉพาะเพราะคนเนี้ยถ้าคนเนี้ยไป เป็นเนี่ยได้เราบอกอ่ะถ้าคนนี้คนที่ ตายไปเนี่ยไม่เป็นเนี่ยใครจะได้พ พุทธเจ้าบอกก็ญาติเหล่าอื่นอ่าคนอื่นๆที่ เคยตายไปก่อนนั่นแหละนะก็จะได้ นะได้บริโภคทานนั้นนะเก็ถามอีกว่าแล้วถ้า ญาสาโลหิตผู้ล่วงลับไป แล้วไม่เข้าถึงฐานะนั้นคือไม่เข้าถึงฐานะ เนี่ย และญาติสาโลหิตผู้ล่วงลับแม้เหล่าอื่นของ ทายกคือผู้ให้นั้นเนี่ยญาติคนอื่นก็ไม่ เข้าถึงฐานะนั้นคือไม่เข้าถึงใครเล่า

(11:11) จะได้บริโภค อืมนะเถามดีนะเถามไล่ไล่ลำดับไปเรื่อยๆ เรื่อยๆนะพระพุทธเจ้าก็ตอบอฐานะมาก่อนนะ ท่านถึงกระโดดข้ามไปแล้วก็มาพูดถึง ฐานะ พอพูดถึงฐานะปุ๊บเนี่ยก็จะเป็นเหตุให้ ชานุโสณีเนี่ยก็สงสัยต่อว่า อ่าแล้วญาติเหล่าอื่นล่ะนะถ้าญาติของเ ญาติเหล่าอื่นไม่เป็นไม่ไปถึงฐานะนั้นคือ ไม่ไปเป็นเนี่ยใครเล่าจะได้ บริโภคดูก่อนพราหมณ์ฐานะที่จะพึงว่างจาก ญาติโรหิตผู้ล่วงลับไป แล้วโดยการช้านานเช่นนี้มิใช่ฐานะมิใช่ โอกาสที่จะ มีพระองค์บอกว่าคือฐานะที่จะพึงว่างจาก ญาตสาโลหิตผู้ล่วงลับไปแล้วโดยการช้า นานในฐานะของเนี่ยตรงเนี้ยจะว่างจาก ญาสาโลหิตของเราผู้ล่วงลับเนี่ยตลอดกาลา

(12:20) นานเนี่ยที่ผ่านมาเนี่ยมันไม่ใช่ฐานะนั่น ก็แสดงว่าในฐานะของเนี่ยมันจะต้องมี ญาติของเราสักคนนึงหลงเหลืออยู่แน่นอน อย่างน้อยคือ 1 ฐานะที่จะว่างเนี่ยเป็นไป ไม่ได้นะอืมพระองค์ก็เลยบอกว่าแม้ทายกก็ เป็นผู้ไม่ไร้ ผลดังนั้นการให้นั้นเนี่ยก็จะไม่ไร้ ผลเพราะอย่างน้อยก็ได้กับ และถ้าญาติเราที่พิ่งตายไม่ได้เป็น ญาติเหล่าอื่นที่หลงเหลือเป็นก็ ต้องยังก็ยังได้เพราะยังต้องหลงเหลืออยู่ แน่ นอน นะโอกาสที่จะว่างจากญาติของเราที่เป็น เนี่ยไม่มีเลยแสดงว่าพวกเราทุกคน เนี่ยมีญาติที่เหลือเป็นแน่นอนอย่าง น้อย 1 คนนะโดยฐานะที่จะว่างเนี่ยเป็นไป

(13:19) ไม่ได้นะ อ่าดังนั้นก็ทำไป เถอะสรุปแล้วก็ทำไปเถอะนะอย่างน้อยก็ได้ หน่อยนึง นะทอ นี้อันนี้คือเป็นเป็นเป็นประเด็นของการ ที่เราทำแล้วคนอื่นได้ นะแล้วทานอันเนี้ย ให้สังเกตด้วยนะ ว่าพระองค์ไม่ได้ตรัสถึงผู้รับ เลยพูดเรื่องการให้ทานเฉยๆทานการให้ นะซึ่งผู้รับ เนี่ยจะไปตรัสอยู่ในอีกพระสูตรนึงคือ ปาฏิปุคคลิกทาน เป็นอันดับแรกขึ้นมาเป็นปุถุชนที่ทุศีล คือเวลาโยมให้ให้ทานเนี่ยโยมให้ให้กับ

(14:27) อะไร ซึ่งปรากฏว่าชานุในประเด็นของชานุโสณีที่ เขาถามเนี่ยเค้าไม่มีผู้รับ นะเคไม่ได้บอกผู้รับ เลยซึ่งในฐานะของผู้รับเนี่ยพระองค์เริ่ม จากสัตว์เดรัจฉาน คนที่ทุศีลคนที่มี ศีลคนที่ปราศจากกามคนที่เป็น อริยะ นะตั้งแต่ผู้ปฏิบัติเพื่อความเป็นโสดาบัน โสตาปฏิผลผลปฏิบัติเพื่อความเป็นสกทาคามี สกทาคามี ผลปฏิบัติเพื่อความเป็นอนาคามีอนาคามีผล ปฏิบัติเพื่อความเป็นอรหันต์อรหัตผล แล้วก็พระปัจเจกพุทเจ้าแล้วก็อนันต สัมมาสัมพุทธะ 14 พอดี นะ 14 บุคคลแล้วก็ไล่ว่ามันมันได้กี่เท่า เดรัจฉานเนี่ยถ้าโยมให้แล้วผู้รับเป็น

(15:33) เดรัจฉานเนี่ย 100 เท่านะทีนี้เราเคยสงสัยว่าเออแล้วแล้วไอ้ 100 เท่าเนี่ย100รเท่าจากอะไรเราก็เลยมา พิจารณาว่ามัน 100 เท่าจากทานแบบชานุโสณี ด้วที่ไม่มีผู้ รับเช่นโยมให้กับกองไฟอย่างเงี้ยใช่มั้ย ให้กับดวงจันทร์อย่างเงี้ยอืมใครรับอ่ะ ดวงจันทร์มารับได้มั้ล่ะใช่มั้ยอ่า อันเนี้ยลักษณะเนี้ยไม่มีไม่มีสัตว์มา เป็นผู้รับทานถ้าสัตว์เราหมายถึงถึงการมี อายตนะนะหมายถึงสิ่งมีชีวิตอย่างเงี้ย อืมดังนั้น เอ่อพวกพราหมณ์เค้าก็จารอุสนีเบอกเเค้ามี ความเชื่ออย่างเงี้ยการให้ เนี่ยแต่เค้าเค้าก็ เค้าก็พูดไม่จบไงเพราะเคิดว่าคือให้โดย ที่ไม่ต้องมีใครรับก็ได้นะที

(16:38) นี้พระองค์ก็พอชานุสนีถามมาถึงประเด็นนี้ ปั๊บเนี่ยชานุสนีก็ถามว่าและพระองค์ เนี่ยย่อมตรัสกำหนดแม้ในอฐานะ หรือนะอฐานะ ที่ไม่ได้เนี่ยพระองค์ตรัสอะไรบ้างมั้ย นะพระองค์ก็เลยบอกดูก่อน พราหมณ์เรากล่าวกำหนดแม้ใน อฐานะฐานะที่ไม่ได้เนี่ยนะพระองค์บอกว่า ดูก่อนพราหมณ์บุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้ ฆ่า สัตว์พวกฆ่าสัตว์ลักทรัพย์ประพฤติผิดใน กามพูด โกหกไปจนถึงมีความเห็นผิดพวกทำ อกุศลกรรมบถ 10 เนี่ยซึ่งเขาต้องไปเกิดในนรกกำเนิดดสาร ใช่มั้พวกนี้เป็นอฐานะใช่่มยอ่าแต่พวก เนี้ยบุคคลนั้นย่อมให้ข้าวน้ำผ้ายวดญาณ

(17:46) ระเบียบของหอมเครื่องลูปไร้ที่นอนที่อยู่ อาศัยประทีปคมไฟแก่สมณะหรือ พราหมณ์บุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึง ความเป็นสายของ ช้างเขาย่อมได้ข้าวน้ำมาลาและเครื่องอลัง การต่าง ๆในกำเนิดของช้างนั้น นะ เนี่ยดังนั้นพระองค์ ก็เท่ากับพระองค์เนี่ยข้ามสัตว์ นรกแล้วมาพูดเดรัจฉาน เลยนะประเด็นให้เราเห็นคือ 1 การให้ทานต้องมีผู้รับและในประเด็นนี้ ผู้รับนั้นคือสมณะหรือพราหมณ์เพราะเมื่อ เราไปเปรียบเทียบผู้รับ 14 แบบใน

(18:49) นี้ไม่ได้บอกว่าให้กับสัตว์ไม่ได้บอกว่า ให้กับปุถุชนที่ทุศีลหรือปุถุชนที่มีศีล นะนะ อ่าหรือคนที่ปราศจากกามแต่บอกว่าให้กับ สมณพราหมณ์ อืดังนั้นถ้าถ้าทานนี้ที่จะ สำเร็จในประเด็นของการที่ไปเกิดเป็น เดรัจฉานเพราะทำอกุศลกรรมบถ 10 นั้นก็ต้องเป็นทานที่มีผู้รับโดยผู้รับ รับนั้นต้องอยู่ในระดับสมณพราหมณ์ อืมไม่งั้นก็ไม่ไม่ได้อีกนะไม่งั้นไม่ได้ ใช่มั้ยนี่นี่คือเราเอาปาติกปุ 14 มา เทียบนะแต่ในพระสูตรเยไม่ได้เทียบเอาไว้ แต่ท่านก็ตรัสเฉยๆเลยว่าเนี่ยให้กับ สมณพราหมณ์ ซึ่งนายปาติปุก 14 เนี่ยเริ่มจากสัตว์ เดรัจฉานคนทุศีลคนมีศีลใช่มั้ยอ่ะไล่ไป
 


 
      
(00:04) Last time, we gained a clearer understanding of the practice of giving, or dana, particularly from the perspective of other ascetics and Brahmins. One example is the Brahmin Janussoni, who held the following belief:

“I am known as a Brahmin. I give gifts and make offerings with the belief that these offerings will benefit my relatives and blood relations who have passed away. May my departed relatives and blood relations partake of these offerings.”

There are two important points in this belief. First, he believed that the offering would actually reach and benefit his deceased relatives. Second, he wished that his departed relatives would be able to partake of what had been offered.

(01:09) This is, in fact, one of the most frequently asked questions in our society. Naturally, we care about our relatives and loved ones who have passed away, and we want them to be able to receive and partake of what we offer on their behalf.

This discourse provides an answer to the question: Can deceased relatives actually receive what we dedicate to them? Under what circumstances can they receive it, and when can they not?

The Buddha therefore explained:

“An offering reaches its intended recipient when the appropriate conditions exist, but it does not reach them when those conditions do not exist.”

So Janussoni asked:

“Venerable Gotama, does an offering reach one’s relatives and blood relations who have passed away? Do those departed relatives actually partake of that offering?”

(02:13) The Buddha replied:

“Brahmin, an offering reaches them when the appropriate conditions exist, but it does not reach them when those conditions do not exist.”

Janussoni then asked:

“What are the appropriate conditions, and what are the conditions in which the offering does not reach them?”

The Buddha explained that there are people in this world who kill living beings, steal, engage in sexual misconduct, tell lies, speak divisively, use harsh speech, engage in idle chatter, covet what belongs to others, harbor ill will, and hold wrong views.

These are what are known as the Ten Unwholesome Courses of Action.

When such a person dies, that person may be reborn in hell. There, the being sustains its existence in that realm and subsists on the food appropriate to beings in hell.

(03:22) In other words, beings in hell have their own means of sustenance.

The Buddha then explained:

“Brahmin, this is a condition in which an offering cannot reach a being who exists in such a realm. Therefore, it is a condition in which the offering does not succeed in reaching its intended recipient.”

This means that if our deceased relative had committed the Ten Unwholesome Courses of Action to such an extent that those actions resulted in rebirth in hell, then an offering made on that relative’s behalf would not reach them in that state.

The Buddha continued:

“There are people in this world who kill living beings, steal, engage in sexual misconduct...”

(04:30) The Buddha continued by listing the Ten Unwholesome Courses of Action, including lying and the other unwholesome forms of conduct, and then explained that such a person may be reborn in the animal realm. Once reborn there, that being sustains its existence on the food appropriate to animals.

Thus, if a person engages in the Ten Unwholesome Courses of Action and, as a result, is reborn as an animal, that being subsists according to the conditions of the animal realm.

The Buddha had previously taught that the Ten Unwholesome Courses of Action can lead to three unfortunate destinations: hell, the animal realm, and the realm of afflicted spirits.

The Buddha said:

“Brahmin, this too is a condition in which an offering cannot reach a being who exists in such a realm. Therefore, it is a condition in which the offering does not succeed in reaching its intended recipient.”

So, if one of our deceased relatives has been reborn as an animal as a consequence of having committed the Ten Unwholesome Courses of Action, an offering made on that relative’s behalf will not reach them in that state.

(05:39) The Buddha continued:

“There are people in this world who abstain from killing living beings, abstain from stealing...”

He continued through all ten forms of wholesome conduct, ending with right view. These are known as the Ten Wholesome Courses of Action.

When such a person dies, that person may be reborn among human beings.

We can notice here that the Buddha moves from one realm of rebirth to another. He has already spoken of hell and the animal realm, and now he turns directly to the human realm.

When a person is reborn among human beings, that person sustains life in the human world and subsists on the food appropriate to human beings.

The Buddha said:

“Brahmin, this too is a condition in which an offering cannot reach a being who exists in such a state.”

(06:47) In other words, the Buddha is gradually identifying the conditions in which an offering made for the deceased does not reach them. So far, these include hell, the animal realm, and the human realm.

He then turns to the heavenly realm.

The Buddha explained that some people in this world abstain from killing living beings, stealing, sexual misconduct, and the other unwholesome forms of conduct, all the way through to possessing right view. In other words, they practice the Ten Wholesome Courses of Action.

When such people die, they may be reborn in the company of devas.

There they sustain their existence in the heavenly realm and subsist on the food appropriate to devas. Thus, devas too have their own means of sustenance.

The Buddha said:

“Brahmin, this too is a condition in which an offering cannot reach a being who exists in such a state.”

(07:55) Therefore, if a deceased person has been reborn as a deva, the offering we make does not reach that person in the manner being discussed here.

Exactly what kind of offering is being referred to is another point that we will examine in greater detail later.

The Buddha then continued:

“Brahmin, there are people in this world who kill living beings, steal, engage in sexual misconduct...”

He continued through the Ten Unwholesome Courses of Action, ending with wrong view.

When such a person dies, that person may be reborn in the realm of departed spirits. There, the being sustains its existence on the food appropriate to beings born in that realm, as well as on what friends, companions, or relatives dedicate to them from the human world.

(09:03) The Buddha therefore said:

“Brahmin, this is a condition in which an offering can reach a being who exists in such a state. This is an appropriate condition for the offering to reach its intended recipient.”

Thus, under ordinary circumstances, there is one particular state in which an offering dedicated to a deceased person can reach that person: the realm of departed spirits.

This is the important point concerning the idea that when we make an offering, another being may receive its benefit.

Janussoni then asked:

“But, Venerable Gotama, suppose that deceased relative or blood relation has not been reborn in that state. Who, then, will partake of that offering?”

The Buddha replied:

(09:03) The Buddha therefore said:

“Brahmin, this is a condition in which an offering can reach a being who exists in such a state. This is an appropriate condition for the offering to reach its intended recipient.”

Thus, generally speaking, there is one particular state in which an offering can reach a departed relative: the realm of departed spirits. This is the case in which something we do can benefit another being.

Janussoni then asked:

“But if a deceased relative or blood relation has not been reborn in that state, who will partake of the offering?”

The Buddha replied:

(10:11) “Other deceased relatives or blood relations of the donor will partake of that offering.”

In other words, Janussoni was asking: Suppose the particular relative who has died is not in the realm where such an offering can be received. If that specific person cannot receive it, then who does?

The Buddha’s answer was that other relatives who had died previously and who were in that realm could partake of the offering.

Janussoni then pursued the matter further:

“But suppose that the deceased relative in question has not been reborn in that state, and none of the donor’s other deceased relatives or blood relations have been reborn there either. Who, then, will partake of the offering?”

(11:11) This is a very good question. Janussoni keeps following the reasoning step by step.

The Buddha had first explained the conditions in which an offering does not reach the deceased. He then moved on to explain the condition in which it does. Once that condition had been identified, Janussoni naturally wondered what would happen if neither the particular deceased relative nor any of the donor’s other deceased relatives were in that state.

Who, then, would receive the offering?

The Buddha replied:

“Brahmin, it is impossible that, over such a long course of time, that realm should be entirely devoid of one’s deceased relatives and blood relations.”

What the Buddha is saying here is that, throughout the immense span of past time, it is not possible that this realm would be completely without any of our departed relatives.

(12:20) In other words, among the beings in that state, there must be at least one deceased relative of ours remaining there.

It is not possible for that realm to be completely devoid of our departed relatives.

The Buddha therefore said that the donor, too, does not remain without the fruit of giving. The act of giving is not fruitless.

So even if the relative who has just died is not in that particular state, other deceased relatives who are there may still receive the offering.

According to this teaching, the possibility that there would be absolutely none of our deceased relatives in that state does not arise. This means that each of us has at least one departed relative there.

(13:19) Therefore, the conclusion is that one should go ahead and give. The act of giving is not without benefit.

This is an important point concerning the question of whether something we do can bring benefit to someone else.

There is another detail worth noticing about the offering discussed here: the Buddha does not mention a recipient at all. He is simply discussing dana, the act of giving.

The subject of recipients is explained in another discourse, in the teaching on offerings classified according to the individual recipient, known as Patipuggalika-dana.

There, the classifications begin with an ordinary person of immoral conduct. In other words, when a layperson gives an offering, the question becomes: To whom is the offering actually given?

(14:27) In Janussoni’s question, however, no recipient is specified. He does not say who physically receives the offering.

When the Buddha discusses recipients elsewhere, the classifications begin with an animal and then proceed through progressively higher types of recipients: a person of immoral conduct, a virtuous person, a person free from sensual desire, and the Noble Ones.

These include one practicing for the realization of Stream-entry, a Stream-enterer; one practicing for the realization of Once-returning, a Once-returner; one practicing for the realization of Non-returning, a Non-returner; one practicing for the realization of Arahantship, an Arahant; followed by a Paccekabuddha, and finally a perfectly self-awakened Buddha.

Altogether, there are fourteen categories of individual recipients.

The discourse then explains the magnitude of the results associated with giving to each category.

For example, if a layperson gives something and the recipient is an animal—

(15:33) the result is said to be a hundredfold.

This raises an interesting question: a hundred times greater than what?

When we considered this point, we came to understand it as a comparison with the kind of giving described in the case of Janussoni, where there is no living recipient directly receiving the gift.

For example, someone might make an offering to a sacred fire or to the moon. Who actually receives such an offering? Can the moon come and receive it?

In such cases, there is no sentient being acting as the direct recipient of the gift. Here, by a sentient being, we mean a living being possessing the sense faculties.

The Brahmins, including Janussoni, held beliefs concerning this kind of giving. But the point was not fully spelled out, because within their understanding, an offering could apparently be made even without anyone directly receiving it.

(16:38) At this point, Jāṇussoṇi raised another question. He asked the Buddha, “Does the Blessed One also speak of cases in which such an offering does not reach its intended recipient? Are there circumstances in which it does not succeed?”

The Buddha replied, “Brahmin, I do indeed speak of cases in which it does not succeed.”

He then explained: “Brahmin, there is a person in this world who kills living beings, steals, engages in sexual misconduct, speaks falsely,” and so on, all the way through holding wrong views—in other words, someone who engages in the ten courses of unwholesome action.

Such a person would ordinarily be destined for rebirth in hell. That would be a case in which the offering could not reach him, wouldn’t it?

But suppose that same person gives food, drink, clothing, vehicles,

(17:46) garlands, perfumes, ointments, bedding, lodging, lamps, and lighting to ascetics or brahmins. After death, that person may be reborn among elephants, and in that animal existence he receives food, drink, garlands, and various ornaments.

Notice what happens here. The Buddha passes over the case of rebirth in hell and moves on to rebirth in the animal realm.

There is an important point for us to notice. First, an act of giving must have a recipient. And in this passage, the recipients are specifically ascetics or brahmins.

If we compare this with the fourteen kinds of individual recipients of gifts,

(18:49) the passage does not say that the gift is given to an animal. Nor does it say that it is given to an immoral ordinary person, a virtuous ordinary person, or someone who is free from sensual desire. It specifically says that the gift is given to ascetics or brahmins.

Therefore, if this act of giving is to bear fruit for a person who, because of committing the ten courses of unwholesome action, is subsequently reborn as an animal, the gift must have a recipient, and that recipient must fall within the category of an ascetic or brahmin. Otherwise, the conditions described here would not be fulfilled.

Here I am comparing this passage with the teaching on the fourteen kinds of individual recipients. The sutta itself does not explicitly make this comparison. It simply states that the gift is given to ascetics or brahmins.

In the teaching on the fourteen individual recipients, the list begins with an animal, then an immoral ordinary person, a virtuous ordinary person, and continues upward through progressively higher kinds of recipients.





คำถอดเทปเต็ม

Full Transcript

( ข้างล่างนี้ - see below )




* * * จากคลิปวีดีโอ :     เรื่อง :    ของ:   


(1) การทำบุญให้ญาติที่ตายไปแล้ว - YouTube
https://www.youtube.com/watch?v=zdXJLjp4asg

Transcript:

(00:04) าที่แล้วเราก็ อ่อได้ความชัดในเรื่อง ของการให้ ทานนะแง่ มุมที่สมณพราหมณ์เหล่าอื่นอย่างเช่นชานุ โสณี พราหมณ์ที่ก็มีความเชื่อว่า ว่าเบอกว่าข้าพเจ้าได้นามว่าเป็น พราหมณ์ย่อมให้ทานย่อมทำความเชื่อว่าทาน นี้ย่อมสำเร็จแก่ญาตสาโลหิตผู้ล่วงลับไป แล้วขอญาติสาโลหิตผู้ล่วงลับไปแล้วจง บริโภคทาน นี้ก็มีความเชื่อว่าอย่างนี้ 2 ประเด็น คือต้องสำเร็จนะเมื่อให้ทานเนี่ย อันที่ 2 ก็คือขอให้ญาติผู้ล่วงลับของเขา เนี่ยจงได้

(01:09) บริโภคซึ่งอันนี้ก็จะเป็นเป็นคำถามยอดฮิต ในสังคมที่เราก็เป็นห่วงญาติสาโลหิตของ เรานั่นแหละเราก็เลยอ่าอยากจะให้เค้าได้ กินนะ ในพระสูตรนี้ก็จะเป็นคำตอบว่าเค้าเนี่ยจะ ได้กินจริงมยนะได้บ้างมยอย่าง เงี้ยซึ่งก็พระศาสดาก็เลยบอก ว่าทานนั้นย่อมสำเร็จในฐานะย่อมไม่สำเร็จ ในอฐานะ นะดังนั้นเมื่อเมื่อชานุสนีถามว่าพระโคดม ผู้ เจริญทานนั้นย่อมสำเร็จแก่ญาติสาโลหิตผู้ ล่วงลับไปแล้วหรือญาติสาโลหิตผู้ล่วงลับ

(02:13) ไปแล้วเหล่านั้นย่อมได้บริโภคทานนั้น หรือนะพระองค์ก็เลยบอกว่าดูก่อนพราหมณ์ ทานนั้นย่อมสำเร็จในฐานะ แลย่อมไม่สำเร็จใน อฐานะ อืมชานุสนีเค้าก็เลยถามต่อว่าฐานะเป็นไฉน อฐานะเป็นไฉน นะพระองค์บอกว่าบุคคลบางคนในโลกนี้เป็น ผู้ฆ่าสัตว์ลัก ทรัพย์ประพฤติผิดในกามพูดเท็จพูดส่อเสียด พูดคำหยาบพูดเพ้อเจ้อ มีความอยากอยากได้ของผู้อื่นมีจิตปองร้าย มีจิตมีความเห็น ผิดนั่นคืออกุศลกรรมบถ 10 นั่น เองบุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึง นรกเขาย่อมเลี้ยงอัตภาพอยู่ในนรก

(03:22) นั้นย่อมตั้งอยู่ในนรกนั้นด้วยอาหารของ สัตว์ นรกดังนั้นสัตว์นรกก็มีอาหารของมัน อดูก่อนพราหมณ์ฐานะอันไม่เป็น ที่เข้าไปสำเร็จแห่ง ทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้แลเป็น อฐานะ นะดังนั้นเท่ากับว่า ถ้าญาติเรา ทำอกุศลกรรมบถ 10 ซึ่งเป็นกรรมที่าสัตว์ ให้ไปสู่ นรกทานที่ทำก็ไม่สำเร็จ นะพระองค์ตรัสต่อว่าบุคคลบางคนในโลกนี้ เป็นผู้ฆ่าสัตว์ลักทรัพย์ประพฤติผิดในกาม

(04:30) พูด โกหกไล่อกุศลกรรมบถ 10 ไปครบแล้วก็บอกว่า ย่อมเข้าถึงกำเนิดเดรัจฉาน ย่อมตั้งอยู่ในกำเนิดเดรัจฉานนั้นด้วย อาหารของสัตว์ผู้เกิดในกำเนิดสัตว์เดรฉาน อืมนะดังนั้นถ้าทำอกุศลกรรมบถ 10 แล้วก็ มีเหตุไปเกิดเป็นเดรฉาน ซึ่งพระองค์เคยตรัสแล้วว่าอกุศลกรรมบถ 10 เนี่ยเป็นเหตุให้ 3 คติปรากฏคือนรกกำเน เดรฉานวิสัย นะดูก่อนพราหมณ์แม้ฐานะอันเป็นที่ไม่เข้า ไปสำเร็จแห่ง ทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้แลก็เป็นอฐานะ อืมดังนั้นถ้ายาสาโลหิตเราไปเกิดเป็น เดรัจฉานเพราะสร้างอกุศลกรรมบถ 10 ไว้ เนี่ย ทานนี้ก็เป็นอฐานะอีกนะไม่

(05:39) สำเร็จพระองค์ตรัสต่อว่าบุคคลบางคนในโลก นี้เป็นผู้เว้น ขาดจากการฆ่าสัตว์จากการลัก ทรัพย์ไล่ไปจนถึงว่าเป็นผู้มีความเห็นชอบ คือกุศลกรรมบถ 10 บุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความ เป็นสหายของพวกมนุษย์ อืมอเราก็จะสังเกตเห็นว่าพระองค์เนี่ย ข้ามภพข้ามคติของไปนะบอกนรกเดรัจฉาน แลกกระโดดมามนุษย์ เลยบุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความ เป็นสายของพวกมนุษย์เขาย่อมเลี้ยงอัตภาพ ในมนุษย์โลกนั้น ย่อมตั้งอยู่ ในมนุษย์นั้นด้วยอาหารของ มนุษย์ดูก่อน พราหมณ์แม้ฐานะอันเป็นที่ไม่เข้าไปสำเร็จ แห่งทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้

(06:47) แลก็เป็น อฐานะนะ อืเท่ากับท่านกำลังไล่อฐานะมาเรื่อยๆ อฐานะมีอะไรบ้างอนรกเดรัจฉานมนุษย์นะแล้ว ก็มาถึง เทวดาบุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้เว้นขาด จากการฆ่า สัตว์จากการลักทรัพย์จากการประพฤติผิดใน กามไล่มาจนถึงมีความเห็นชอบคือเขาทำ กุศลกรรมบท 10 บุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อม เข้าถึงความเป็นสหายของเทวดา เขาย่อมเลี้ยงอัตภาพอยู่ในเทวโลกนั้นย่อม ตั้งอยู่ในเทวโลกนั้นด้วยอาหารของ เทวดาดังนั้นเทวดาก็มีอาหารของ เทวดาดูก่อนพราหมณ์แม้ฐานะเป็นที่ไม่เข้า ไปสำเร็จแห่งทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้แล

(07:55) ก็เป็นอฐานะนะ ดังนั้นสัตว์พอไปเกิดเป็นเทวดาก็ไม่ได้ ไม่สำเร็จในทาน นะที่เราทำ นะแต่ทานเป็นประเด็นไหนนะเดี๋ยวค่อยเก็บ รายละเอียดไป อีกพระองค์ตรัสต่อว่าดูก่อนพราหมณ์บุคคล บางคนในโลกนี้เป็นผู้ฆ่าสัตว์ ฆ่าสัตว์ลักทรัพย์ประพฤติผิดในกามไล่ไปจน ถึงความเห็นผิดนี่อกุศลกรรมบถ 10 บุคคล นั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึง วิสัยเขาย่อมเลี้ยงอัตภาพอยู่ในวิสัย นั้นด้วยอาหารของสัตว์ผู้เกิดใน วิสัยและนะหรือว่ามิตรอำมาตย์หรือญาติสา โลหิตของเขาย่อมเพิ่มให้ซึ่งปฏิธาน จากมนุษย์โลกนี้

(09:03) นะดัง นั้นพระองค์ก็เลยบอกว่าดูก่อน พราหมณ์ฐานะอันเป็นที่เข้าไปสำเร็จแห่ง ทานแก่สัตว์ผู้ตั้งอยู่นี้แลเป็น ฐานะดังนั้นทานโดยปกติก็ จะสำเร็จอยู่ฐานะเดียวก็คือฐานะของนะ อนี่เป็นลักษณะที่เรา ทำเราทำแล้วคนอื่นได้นะก็จะมีมีประเด็น เดียวก็คือ ฌา อนุสนธิสาโลหิตผู้ล่วงลับไปแล้วไม่เข้า ถึงฐานะนั้นนั้นคือถ้าไม่เข้าถึง ใครเล่าจะได้บริโภคทาน นั้นพระองค์บอก

(10:11) ว่าญาสาโลหิตผู้ล่วงลับไปแล้วแม้เหล่า อื่นของทายก นั้นนะญาติเหล่าอื่นเพราะเถามคนที่ตาย เนี่ยซึ่งเป็นญาติเเนี่ยได้มยก็ในเมื่อ ไม่ได้ได้เฉพาะเพราะคนเนี้ยถ้าคนเนี้ยไป เป็นเนี่ยได้เราบอกอ่ะถ้าคนนี้คนที่ ตายไปเนี่ยไม่เป็นเนี่ยใครจะได้พ พุทธเจ้าบอกก็ญาติเหล่าอื่นอ่าคนอื่นๆที่ เคยตายไปก่อนนั่นแหละนะก็จะได้ นะได้บริโภคทานนั้นนะเก็ถามอีกว่าแล้วถ้า ญาสาโลหิตผู้ล่วงลับไป แล้วไม่เข้าถึงฐานะนั้นคือไม่เข้าถึงฐานะ เนี่ย และญาติสาโลหิตผู้ล่วงลับแม้เหล่าอื่นของ ทายกคือผู้ให้นั้นเนี่ยญาติคนอื่นก็ไม่ เข้าถึงฐานะนั้นคือไม่เข้าถึงใครเล่า

(11:11) จะได้บริโภค อืมนะเถามดีนะเถามไล่ไล่ลำดับไปเรื่อยๆ เรื่อยๆนะพระพุทธเจ้าก็ตอบอฐานะมาก่อนนะ ท่านถึงกระโดดข้ามไปแล้วก็มาพูดถึง ฐานะ พอพูดถึงฐานะปุ๊บเนี่ยก็จะเป็นเหตุให้ ชานุโสณีเนี่ยก็สงสัยต่อว่า อ่าแล้วญาติเหล่าอื่นล่ะนะถ้าญาติของเ ญาติเหล่าอื่นไม่เป็นไม่ไปถึงฐานะนั้นคือ ไม่ไปเป็นเนี่ยใครเล่าจะได้ บริโภคดูก่อนพราหมณ์ฐานะที่จะพึงว่างจาก ญาติโรหิตผู้ล่วงลับไป แล้วโดยการช้านานเช่นนี้มิใช่ฐานะมิใช่ โอกาสที่จะ มีพระองค์บอกว่าคือฐานะที่จะพึงว่างจาก ญาตสาโลหิตผู้ล่วงลับไปแล้วโดยการช้า นานในฐานะของเนี่ยตรงเนี้ยจะว่างจาก ญาสาโลหิตของเราผู้ล่วงลับเนี่ยตลอดกาลา

(12:20) นานเนี่ยที่ผ่านมาเนี่ยมันไม่ใช่ฐานะนั่น ก็แสดงว่าในฐานะของเนี่ยมันจะต้องมี ญาติของเราสักคนนึงหลงเหลืออยู่แน่นอน อย่างน้อยคือ 1 ฐานะที่จะว่างเนี่ยเป็นไป ไม่ได้นะอืมพระองค์ก็เลยบอกว่าแม้ทายกก็ เป็นผู้ไม่ไร้ ผลดังนั้นการให้นั้นเนี่ยก็จะไม่ไร้ ผลเพราะอย่างน้อยก็ได้กับ และถ้าญาติเราที่พิ่งตายไม่ได้เป็น ญาติเหล่าอื่นที่หลงเหลือเป็นก็ ต้องยังก็ยังได้เพราะยังต้องหลงเหลืออยู่ แน่ นอน นะโอกาสที่จะว่างจากญาติของเราที่เป็น เนี่ยไม่มีเลยแสดงว่าพวกเราทุกคน เนี่ยมีญาติที่เหลือเป็นแน่นอนอย่าง น้อย 1 คนนะโดยฐานะที่จะว่างเนี่ยเป็นไป

(13:19) ไม่ได้นะ อ่าดังนั้นก็ทำไป เถอะสรุปแล้วก็ทำไปเถอะนะอย่างน้อยก็ได้ หน่อยนึง นะทอ นี้อันนี้คือเป็นเป็นเป็นประเด็นของการ ที่เราทำแล้วคนอื่นได้ นะแล้วทานอันเนี้ย ให้สังเกตด้วยนะ ว่าพระองค์ไม่ได้ตรัสถึงผู้รับ เลยพูดเรื่องการให้ทานเฉยๆทานการให้ นะซึ่งผู้รับ เนี่ยจะไปตรัสอยู่ในอีกพระสูตรนึงคือ ปาฏิปุคคลิกทาน เป็นอันดับแรกขึ้นมาเป็นปุถุชนที่ทุศีล คือเวลาโยมให้ให้ทานเนี่ยโยมให้ให้กับ

(14:27) อะไร ซึ่งปรากฏว่าชานุในประเด็นของชานุโสณีที่ เขาถามเนี่ยเค้าไม่มีผู้รับ นะเคไม่ได้บอกผู้รับ เลยซึ่งในฐานะของผู้รับเนี่ยพระองค์เริ่ม จากสัตว์เดรัจฉาน คนที่ทุศีลคนที่มี ศีลคนที่ปราศจากกามคนที่เป็น อริยะ นะตั้งแต่ผู้ปฏิบัติเพื่อความเป็นโสดาบัน โสตาปฏิผลผลปฏิบัติเพื่อความเป็นสกทาคามี สกทาคามี ผลปฏิบัติเพื่อความเป็นอนาคามีอนาคามีผล ปฏิบัติเพื่อความเป็นอรหันต์อรหัตผล แล้วก็พระปัจเจกพุทเจ้าแล้วก็อนันต สัมมาสัมพุทธะ 14 พอดี นะ 14 บุคคลแล้วก็ไล่ว่ามันมันได้กี่เท่า เดรัจฉานเนี่ยถ้าโยมให้แล้วผู้รับเป็น

(15:33) เดรัจฉานเนี่ย 100 เท่านะทีนี้เราเคยสงสัยว่าเออแล้วแล้วไอ้ 100 เท่าเนี่ย100รเท่าจากอะไรเราก็เลยมา พิจารณาว่ามัน 100 เท่าจากทานแบบชานุโสณี ด้วที่ไม่มีผู้ รับเช่นโยมให้กับกองไฟอย่างเงี้ยใช่มั้ย ให้กับดวงจันทร์อย่างเงี้ยอืมใครรับอ่ะ ดวงจันทร์มารับได้มั้ล่ะใช่มั้ยอ่า อันเนี้ยลักษณะเนี้ยไม่มีไม่มีสัตว์มา เป็นผู้รับทานถ้าสัตว์เราหมายถึงถึงการมี อายตนะนะหมายถึงสิ่งมีชีวิตอย่างเงี้ย อืมดังนั้น เอ่อพวกพราหมณ์เค้าก็จารอุสนีเบอกเเค้ามี ความเชื่ออย่างเงี้ยการให้ เนี่ยแต่เค้าเค้าก็ เค้าก็พูดไม่จบไงเพราะเคิดว่าคือให้โดย ที่ไม่ต้องมีใครรับก็ได้นะที

(16:38) นี้พระองค์ก็พอชานุสนีถามมาถึงประเด็นนี้ ปั๊บเนี่ยชานุสนีก็ถามว่าและพระองค์ เนี่ยย่อมตรัสกำหนดแม้ในอฐานะ หรือนะอฐานะ ที่ไม่ได้เนี่ยพระองค์ตรัสอะไรบ้างมั้ย นะพระองค์ก็เลยบอกดูก่อน พราหมณ์เรากล่าวกำหนดแม้ใน อฐานะฐานะที่ไม่ได้เนี่ยนะพระองค์บอกว่า ดูก่อนพราหมณ์บุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้ ฆ่า สัตว์พวกฆ่าสัตว์ลักทรัพย์ประพฤติผิดใน กามพูด โกหกไปจนถึงมีความเห็นผิดพวกทำ อกุศลกรรมบถ 10 เนี่ยซึ่งเขาต้องไปเกิดในนรกกำเนิดดสาร ใช่มั้พวกนี้เป็นอฐานะใช่่มยอ่าแต่พวก เนี้ยบุคคลนั้นย่อมให้ข้าวน้ำผ้ายวดญาณ

(17:46) ระเบียบของหอมเครื่องลูปไร้ที่นอนที่อยู่ อาศัยประทีปคมไฟแก่สมณะหรือ พราหมณ์บุคคลนั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึง ความเป็นสายของ ช้างเขาย่อมได้ข้าวน้ำมาลาและเครื่องอลัง การต่าง ๆในกำเนิดของช้างนั้น นะ เนี่ยดังนั้นพระองค์ ก็เท่ากับพระองค์เนี่ยข้ามสัตว์ นรกแล้วมาพูดเดรัจฉาน เลยนะประเด็นให้เราเห็นคือ 1 การให้ทานต้องมีผู้รับและในประเด็นนี้ ผู้รับนั้นคือสมณะหรือพราหมณ์เพราะเมื่อ เราไปเปรียบเทียบผู้รับ 14 แบบใน

(18:49) นี้ไม่ได้บอกว่าให้กับสัตว์ไม่ได้บอกว่า ให้กับปุถุชนที่ทุศีลหรือปุถุชนที่มีศีล นะนะ อ่าหรือคนที่ปราศจากกามแต่บอกว่าให้กับ สมณพราหมณ์ อืดังนั้นถ้าถ้าทานนี้ที่จะ สำเร็จในประเด็นของการที่ไปเกิดเป็น เดรัจฉานเพราะทำอกุศลกรรมบถ 10 นั้นก็ต้องเป็นทานที่มีผู้รับโดยผู้รับ รับนั้นต้องอยู่ในระดับสมณพราหมณ์ อืมไม่งั้นก็ไม่ไม่ได้อีกนะไม่งั้นไม่ได้ ใช่มั้ยนี่นี่คือเราเอาปาติกปุ 14 มา เทียบนะแต่ในพระสูตรเยไม่ได้เทียบเอาไว้ แต่ท่านก็ตรัสเฉยๆเลยว่าเนี่ยให้กับ สมณพราหมณ์ ซึ่งนายปาติปุก 14 เนี่ยเริ่มจากสัตว์ เดรัจฉานคนทุศีลคนมีศีลใช่มั้ยอ่ะไล่ไป

(19:54) เรื่อยอย่าง เงี้ยดังนั้นถ้าทานเนี่ยเราให้กษัตริย์ เท่ากะก็ไม่ส่งผลกับ เราและประเด็นนี้ไม่ได้ส่งผลกับคน อื่นแต่ส่งผลกับผู้ทำอ่าคนละประเด็นอีกนะ คนละประเด็น อีกเพราะฐานะอฐานะอันแรกเนี่ยพราหมณ์เบอก ว่าสิ่งที่เขาทำเนี่ยทำทานเนี่ยเพื่อจะ สำเร็จแก่ญาติสาโลหิตใช่มั้ยแต่อฐานะตรงเ ที่พพุทธเจ้าอธิบายเนี่ยไม่ได้เป็นการให้ กับญาตสาโลหิตแต่เป็นการที่ตัวเองจะได้ ผู้ทำนั้นเนี่ยจะได้ นะถ้าอย่างเงี้ยเราดูไปแล้ว เนี่ยทานที่จะสำเร็จโดยที่เราให้แล้วคน อื่นได้เนี่ยเท่ากับมีนิดเดียวประเด็น เดียวประเด็นเดียวคือประเด็นที่ไปเกิดใน วิสัยเท่านั้นเองเท่ากับน้อยมาก

(20:59) และในเนี้ยไม่ได้ใช้คำว่าอุทิศด้วยนะใน บาลีไม่ได้มีคำว่าอุทิศใช้คำว่า ทานังนะ ทานังทานการให้ ออ่ะถามอะไเลยก็ถามเลยถามเลยถามเลยอย่าง งี้ก็ถ้าถ้าให้แบบให้แบบที่เปที่ที่ รับได้ ไม่ได้ให้แบบเ่อ ปุริปุริปุริแต่ว่าคือท่านเจตนาให้ไปเลย อะไรอย่างบุคคล 4 14 จำพวกไม่ไม่รวม ไม่รวมแต่ว่าถ้าถ้าถ้าส่วนพิเศษ ที่จะรับได้คือเราเราไม่ได้ไม่ได้ให้กับ ทุคนลับไม่ได้ให้กับคือยังไงก็ได้คือหมาย ถึงว่าเราเจตาแล้วเราวางไว้ให้อย่างนี้ หรอค่ะยังง ได้เอาอาหารคือมีผู้รับหรือไม่มีผู้รับก็ ก็สำเร็จใช่เท่ากับแค่แค่เามีความเชื่อ

(22:05) ว่าจะได้เหมือนก็ตั้งเจตนาว่าจะได้ออ ประธานเนี้ยให้สำเร็จแก่ผู้อ่าญาติสา โลหิตที่ล่วงลับดังนั้นถ้าญาสาโลหิตที่ ล่วงลับของเราไปอยู่ในฐานะอื่นเท่ากับทาน นี้ไม่ได้เลยใช่ใช่ค่ะใช่มอ่าทานเนี่ยไม่ ได้เลยคือเราวางไว้ให้แล้วเราตั้งเจตนา ว่าให้ให้กับญาติสายโลหิตที่ล่วงลับไป แล้วอันนั้นคือคือคือแบบแย่สุดใช่ใช่ค่ะ แบบแย่สุดคือไม่มีผู้รับอ่าไม่มีผู้รับ เลยนะไม่มีผู้รับเลยคือได้อันนั้นหรือมี ผู้ รับก็ได้แค่นั้นเพราะนี่คือแย่สุดแย่สุด คือคือไม่มีผู้รับนะอ่าแต่ว่าถ้าถ้ามีผู้ รับนี่คือเป็นผลอานิสงส์ของคนของคนให้ถ้า ถมีผู้รับนะไม่มีผู้รับยังได้เลยใช่มั้ย

(23:03) มีผู้รับขั้นตอนเร็วสุดฐานะที่เป็นเปร็ด ก็ต้องได้อยู่แล้วใช่มั้ยอ่าเพราะไม่มี ผู้รับยังได้แต่ได้แต่การที่ที่ตนเองได้ น่ะก็คือตนเองเนี่ยจะได้ที่แน่นอนได้ด้วย นะอ่าตนเองเนี่ยได้ดังนั้นพระองค์ก็จะ ตรัสเรื่องของทานใน เอ่อผู้รับที่เป็นณะหรือพราหมณ์เนี่ยนะก็ จะส่งผลกับตนนะส่งผลกับตนในฐานะที่ถ้าตน เนี่ยเป็นคนที่ทุศีล แล้วไปเกิดเป็นเดรัจฉานนะ อ่านั้นแต่ท่านจะข้ามสัตว์นรกไปอแสดงว่า แม้ตนทำเนี่ยในภาวะถ้าเกิดเราอกุศลกรรมบถ 10 แล้วไปเกิดเป็นสัตวนรกเนี่ยก็ส่งไม่ ถึงอ๋ออถ้าก็ส่งไม่ถึงละแม้ตนเองจะทำหรือ ผู้อื่นทำก็เป็นอฐานะอยู่ดีจริงมอ่าดัง

(24:07) นั้นผู้อื่นทำเนี่ยก็ได้กับ เราทำก็ก็ได้กับอีกเหมือนกันนั่น แหละนะเพราะฉะนั้นถ้าไม่ไม่ประมาทเลยต้อง ทำก่อนเพราะยังไงถ้าเราตายไปเราอาจจะไป เกิดในคติ 5 เนี่ยต้องนั้ผลสำพาอยู่แล้ว ใชคือกราบใดยังไม่เป็นปุถุชนคติก็คือไม่ แน่นอนนะค่ะเหมือนซัดท่อนไม้ขึ้นไปใน อากาศลงได้ขึ้นได้และโอกาสลงสามกติข้าง ล่างเยอะกว่าอย่างเงี้ย อ่าดังนั้นในอฐานะเนี่ยพระองค์ก็ จะพูดเรื่องของเดรัจฉาน ซึ่งเริ่มจากช้าง นะอ แล้ว ก็ไล่ไปว่าไปเกิดเป็น ม้าช้างม้าแล้วก็โค อช้างม้า

(25:18) โคสุนัขอื นี่กำเหน็จของ ช้างซึ่งประเด็นนี้ก็เป็นไปได้แค่เป็นไป ได้ว่าเดรัจฉานที่พระ องค์หมายถึงเนี่ย ก็น่าจะได้แค่แค่เดรัจฉานที่พระองค์เนี่ย ยกตัวอย่าง มาเอ่อเพราะเพราะถ้าเรานึกถึงว่ามันมันก็ จริง อ่ะอย่างกิ้งกือเนี่ยนะถ้าโยมไปเกิดเป็น กิ้งกือหรือไส้เดือนเนี่ยโยมคิดว่า กิ้งกือมันจะได้เครื่องเครื่องประดับของ กิ้งกือมยจากมนุษย์เนี่ยมันก็ไม่ได้นะ

(26:25) เออดังนั้นก็ก็เท่ากับพระองค์เนี่ยก็จะยก ยกสัตว์ที่เท่ากับว่ามนุษย์เนี่ยมีความ เกี่ยวพันกับมนุษย์แล้วแล้วมนุษย์เนี่ย เอ่อได้ให้ได้มอบให้นะอ่า เอ่านะเนี่ยแล้วก็มีสุนัขด้วยนะซึ่งสัตว์ เดรัจฉานเนี่ยมันมีมากมายไอ้สัตว์ เดรัจฉานที่จะได้นั่งห้องแอร์มีเสื้อผ้า พาไปรักษาอะไรมันก็มีไม่เยอะนะ เอ่าช้างนี่ก็ก็เป็นช้างทรงของพระราชาใช่ มั้ม้าเนี่ยก็ใช้มาตลอดเป็นพันๆปีใช่มั้ย อ่ากษัตริย์พระราชาก็ต้องรบชนะข้าศึกด้วย ช้างบ้างม้าบ้างนะเอ่าแล้ว ก็สัตว์ที่เราจะคุ้นเคยอยู่กับบ้านกับ เรือนก็สุนัขอืครับอย่างงี้ก็เหมือนกับ

(27:31) ว่าท่านแยบคายมากว่าที่ได้ทรัพย์ของ เดรัจฉานนี่ก็คือมนุษย์น่ะเป็นผู้ให้ มนุษย์เป็นผู้ให้อ่าครับท่านก็แจ้บคายมาก ครับนี้ครับอืนะเนี่ยเแล้วก็มีก็ควรจะมี เหลือสัตว์ประเภทเนี้ยที่เป็นเดรัจฉาน ประเภทเนี้ยซึ่งเดรัจฉานก็มีมากมายอ่า จระเข้นกจิ้งจกตุ๊กแกอะไรพวกนี้เราก็ไม่ ไปใส่ใจมันใช่มั้ยเราก็ใส่ใจแต่สัตว์ที่ เอ่อ เราเราใช้งานมันได้อ่ะนะมันให้ประโยชน์ กับเราได้อะไรอย่างเงี้ย นะและพระองค์จะบอกอีก ว่าท่านก็แยกนะคนที่ทำอกุศลกรรมบถ 10 แล้วก็ให้ทำทานแก่สมณะหรือพราหมณ์เนี่ย พระองค์ก็จะแยกว่าการที่เขไปเกิดในกำเนิด ของช้างเนี่ยนะเป็นเพราะกรรมนั้นนะก็คือ

(28:40) บุคคลข้อดูก่อนพราหมณ์ข้อที่บุคคลเป็นผู้ ฆ่าสัตว์ลักทรัพย์ไปจนถึงความเห็นผิด เนี่ยผู้นั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความ เป็นสายของช้างด้วยกรรมนั้นนะงั้นถ้าถาม ว่าเอ๊ะทำไมไปเกิดเป็นช้างด้วยกรรมอะไร โยมก็ตอบได้ว่าอ๋อเขาทำอกุศลกรรมบถ 10 มา นะพระองค์บอกต่อว่าและข้อที่ผู้นั้นเป็น ผู้ให้เข้าวน้ำผ้ายวดยานระเบียบของหอม เครื่องเครื่องรูปไร้ที่นอนที่อยู่อาศัย ประทีปกมไฟแก่สมณะหรือพราหมณ์ผู้นั้นย่อม ได้ข้าวน้ำมาลาเครื่องอลังการต่างๆใน กำเนิดของช้างด้วยกรรมนั้น อืเท่ากับ ว่าการให้ทานโดยผู้รับเป็นสมณะหรือ พราหมณ์เนี่ยแรงพอแรงพอที่จะส่งผลให้เรา

(29:35) แม้เมื่อเราไปเป็นเดรัจฉาน แต่ถ้าโยมให้แค่กับสัตว์กับคนทุศีลคนมี ศีลก็ยังไม่แรงพอ อ่าเพราะถ้าถ้าได้อันเนี้ยพระองค์ก็ต้อง ต้องแจกแจงไว้ละว่าให้ให้แก่ใครนะก็อาจจะ ไล่ตั้งแต่ให้แก่สัตว์ให้แก่อ่าคนทุศีลคน มีศีลนะไปจนถึงสมณพราหมณ์แต่ท่านกำหนดแค่ สมณพราหมณ์อย่าง เดียวอันนี้ก็คือความต่างของของผู้รับทาน ละที่เราจะจำแนกได้นะว่าว่าให้ผลต่างกัน อย่าง ไรจากนั้นพระองค์ก็ไล่ไล่สัตว์เดรัจฉานไป จากช้างมาม้ามาโค มาสุนัข นะแล้ว ก็จบเดรัจฉานแค่ นี้แล้วพระองค์ก็ขึ้นมาถึง

(30:45) มนุษย์แล้วก็ขึ้น ไป เทวดาเท่ากับอฐานะที่พระองค์บอกเนี่ย อฐานะพระองค์บอกมี นรกเดรัจฉานมนุษย์ เทวดานั้นเป็นอฐานะเท่ากับอฐานะเนี่ยพระ องค์ชี้ไปที่เดรัจฉานชี้ไปที่มนุษย์ชี้ไป ที่เทวดาเว้นสัตว์นรกอืมเริ่มชัดแล้วว่า สัตว์นรกเนี่ยทานส่งผลไม่ถึงเห็นนะแม้กับ ตัวเราด้วยนะแม้กับคนอื่นให้ก็ไม่ถึงแม้ กับตัวเราก็ไม่ถึง น่าเก็บรายละเอียดไป อีกเนี่ยพระสูตรจะมีแง่มุมเยอะมากเลย อย่างคราวที่แล้วก็ว่าแง่มุมเยอะแล้วนะเ เรามาทวนอีกก็ก็ได้เรื่อยๆเท่ากับว่าใน การทำทานของเราเนี่ยตัวที่ให้ผลแรงคือผู้ รับเป็นสมณะหรือ

(31:49) พราหมณ์แล้วก็ให้ผลแรงไปได้แรงสุดเนี่ย แค่เดรัจฉานไปไม่ถึงสนรกอืม นะ อืส่วนของการ ที่คนอื่นจะให้ให้ฝากไปให้คนอื่นนะอ่าที่ เขาตายไปเนี่ยอันเนี้ยได้เฉพาะ นะได้เฉพาะ แม้แม้กรณีจะไม่มีผู้รับก็ตาม อืมก็ก็ยังได้นิดนึงกับ ออฐานะที่พระองค์ไล่มาเมื่อกี้เดรัจฉาน ส่วนหนึ่งแล้ว ก็มนุษย์ก็คือพระองค์บอกว่าบุคคลบางคนใน โลกนี้เป็นผู้เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์ลัก ทรัพย์เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกามเว้น ขาดจากการพูดเท็จไล่ไปจนถึงมีความเห็น

(32:56) ชอบแล้วเขาเป็นผู้ให้ข้าวน้ำผ้ายวดยาน ระเบียบของหอมเครื่องลูบไร้ที่นอนที่อยู่ อาศัยประทีปคมไฟแก่สมณะหรือพราหมณ์บุคคล นั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหาย ของพวกมนุษย์เขาย่อมได้เบญจกามคุณอ่าอัน เป็นของมนุษย์ในมนุษย์โลก นั้น นะดูก่อนพราหมณ์ข้อที่บุคคลเว้นขาดจากการ ฆ่าสัลักทรัพย์เว้นขาดจากการประพฤติผิดใน กามเว้นขาดจากการพูดเท็จเว้นขาดจากการพูด สอดเสียดเว้นขาดจากการพูดคำหยาบเว้นขาด จากการพูดเพ้อเจ้อไปจนถึงมีความเห็นชอบ เนี่ยผู้นั้นเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความ เป็นสายของมนุษย์ด้วยกรรมนั้นอืดังนั้น กรรมอย่างเงี้ยคือกุศลกรรมบท 10 เนี่ย

(33:52) เป็นเหตุให้เข้าถึงความเป็น มนุษย์ข้อที่ผู้นั้นเป็นผู้ให้ข้าน้ำผ้า ยวดยานระเบียบของหอมเครื่องลูกไร้ที่นอน ที่อยู่อาศัยประทีปคมไฟแก่สมณะหรือ พราหมณ์บุคคลนั้นย่อมได้เบญจกามคุณอัน เป็นของมนุษย์ในมนุษย์โลกนั้นด้วยกรรม นั้นระบุเลยว่าเบญจกามคุณที่เราได้ใน มนุษย์เนี่ยเป็นเพราะกรรมที่เราเคยสร้าง ในอดีตว่าเราเคยให้ นะข้าวน้ำผ้ายวดญานระเบียบของหอมเครื่อง รูปไร้ที่นอนที่อยู่อาศัยประทีปมไฟแก่ สมณะหรือพราหมณ์ อืจากนั้นพระองค์ก็ตรัสเหมือนเดิมแต่บอก ว่าผู้นั้นเข้าไปเป็นสายของ เทวดาซึ่งกุศลกรรมบถ 10 เนี่ยเป็นเหตุให้ คติ 2 อย่าง

(34:55) ปรากฏคือมนุษย์หรือ เทวดาดังนั้นถ้าเอาอีกพระสูตรนึงมา รวมที่ว่าให้ทานนิดหน่อยให้ทานพอประมาณ ให้ทานมีประมาณยิ่งให้ทานเป็น อติเรกมาบวกตรงนี้ก็คือทานนั้นเนี่ยให้ แก่สมณะหรือ พราหมณ์ว่าแยกยังไงเป็นมนุษย์กับเป็น เทวดาก็เอาพระสูตรนั้นมารวมซึ่งพระสูตร นั้นบอกว่าถ้าโยมให้ทานนิดหน่อยรักษาศีล นิดหน่อยเนี่ยจะแต่ไม่ทำบุญกิริยาด้วยการ ภาวนาเนี่ยโยมจะได้เป็นผู้มีส่วนชั่วใน มนุษย์ให้ทานพอประมาณรักษาศีลพอประมาณไม่ ได้ทำบุญกิริยาด้วยการภาวนาเนี่ยได้มีได้ มาเกิดเป็นผู้มีส่วนดีใน มนุษย์นั่นแสดงว่าทานที่ให้ก่สมณะหรือ พราหมณ์เนี่ยอันเนี้ยที่มาเป็นมนุษย์

(35:54) เนี่ยก็คือแสดงว่าโยมให้อยู่ใน 2 ระดับ คือให้นิดหน่อยแล้วก็บวกกับรักษาศีลนิด หน่อยกับให้ทานพอประมาณแล้วก็รักษาศีลพอ ประมาณนะส่วนส่วนถ้าเราไปอยู่ในฐานะที่ เป็นส่วนชั่วในมนุษย์ก็แสดงว่าเราให้นิด หน่อยถ้าเราอยู่ในฐานะของผู้มีส่วนดีใน มนุษย์ก็แสดงว่าเราให้ทานพอ ประมาณแล้วก็พระสูตรนั้นยังต่อเนื่องด้วย ว่าให้ทานมีประมาณยิ่งก็มาเป็นเทวดาเหล่า จาตุมหาราชิกาดาวดึงยามาดุสิตนิมมานรดี ปรนิมมิตวสวัตตีเทวภูมิ ไปอย่างละ 2 นะนอกนอกจากให้กับสมณะหรือพราหมณ์แล้วก็ อยู่ที่ว่าอ่าให้ให้นิดหน่อยหรือให้พอ

(36:58) ประมาณแล้วก็ให้มีประมาณยิ่งหรือให้เป็น อติเรกให้มีประมาณยิ่งกับอติเรกก็จะเป็น เทวดากับราชาของเทวดานะทีนี้ในการเป็น เทวดากับราชาของเทวดาซึ่งมีอีก 6 ชั้น ซึ่งบอกเหมือนกันเลยว่าจะไปจะไปเป็นราเ่อ เทวดาในกามภพเนี่ยแล้วอะไรเป็นตัวจำแนก ชั้นนะก็จะไปอยู่ในอีกพระสูตรหนึ่งก็คือ เวลาโยมให้ทานกับสมณะหรือพระามแล้วมี ประมาณยิ่งหรือเป็น อติเรกโยมเนี่ยหวังผลในทานแบบที่ 1 หวัง ผลในทานมยมีจิตผูกพันในผลมั้ยมุ่งกันสั่ง สมมคิดว่าเราตายไปจากได้เวผลของทานนี้มย ซึ่งพองค์ชี้ว่าอันเนี้ยเธอไปเกิดเป็น จาตุมหาราชิกานะแต่ถ้าเธอไม่ตั้งเจตนาแบบ

(37:50) นี้ไปตั้งเจตนาว่าให้ทานเป็นการดีเธอจะไป เกิดเป็นเทวดาชั้นดาวดึงส์สูงขึ้นมาอ่า เป็นชั้นที่ 2 อืแต่ถ้าไม่คิดว่าให้ทัน เป็นการดีแต่คิดว่าทำตามประเพณีปู่ย่าตา ยายก็จะขึ้นมาเป็นชั้นยามาสูงขึ้นมาอีกอื แต่ถ้าไม่คิดว่าทำตามประเพณีปู่ย่าตายาย แต่คิดว่าสมณะไม่หุงหากินเราหุงหากินได้ ไม่ให้ไม่ควรนะก็อ่าขึ้นมาชั้นอะไรดุสิต นะอย่างงี้ก็ไล่ไป นะแล้วก็ไปเชื่อตามฤาษีอ่าที่สอนมาใน ครั้งก่อนน่ะก็ไปอ่านิมมานรดีแล้วถ้าให้ เพื่อความปลื้มใจปิติใจโสมนัสใจก็ไปปร นิมิตตวสวัตดีอืนะโอ้เท่ากับพระสูตรนั้น ก็จะมาแยกแยะให้เราว่าอ่ะในเมื่อคุณไป

(38:48) เป็นเทวดาจริงอ่ะนะในพระสูตรนี้ก็จะบอก แค่ไปเป็นเทวดาใน 6 ชั้นนี้กับเป็นราชา ของเทวดาใน 6 ชั้นแต่แต่ยังไม่ได้จำแนก ว่าชั้นไหนเพราะทำอะไรในพระสูตรนั้นก็จะ มาระบุว่าชั้นไหนไปชั้นไหนเนี่ยเพราะทำ อะไรวางเจตนาแบบไหนเห็นมยนี่เราก็จะเห็น ว่าความเชื่อมโยงสอดลับของพระสูตรว่าพระ สูตรนั้นมาสวมกับพระสูตรนี้ได้พอดีพระ สูตรนี้มาสวมกับพระสูตรนี้ได้พอดีพอดีพอ ดีเป๊ะเห็นนะ อ่าแค่เรื่องทาน นะแค่เรื่องทานใช่มยนะอ่าเนี่ยซึ่งสิ่ง เนี้ยนั่นคือโยมมีพื้นฐานของพระสูตเรื่อง ทานเนี่ยมาแน่นพอสมควรแล้วจริงมั้ยไม่ งั้นโยมจะนึกตามไม่ออกใช่มั้อ่าเนี่ยดัง

(39:40) นั้นพอโยมมีพื้นฐานพระสูตรมาพอสมควรแล้ว มาจับเชื่อมกันเนี่ยโยมก็จะเห็นจริงว่าคำ พระศาสดาเนี่ยสอดลับไม่ขัดแย้งกันนะแล้ว ก็จะเหมือนแบบการต่อภาพนะมันก็เป็นการ เปิดธรรมที่ถูกปิดให้ให้เราเนี่ยชัดขึ้น ชัดขึ้นทีนี้เราจะตอบได้หมดเลยว่าเราให้ ทานนะใน เอ่อมีทั้งเกณฑ์ปริมาณเกณฑ์ความตั้งใจว่า ตั้งใจแบบไหนอ่าปริมาณน้อยมากและแก่ใคร ผู้รับเป็นอะไรโอ้โหมีตอบหมดเลยใช่มั้ย อ่า เนี่ยแล้วก็แต่ทั้งหมดเนี่ยก็เท่ากับว่า อย่างไม่เป็นอริยะ อ่าจริงมั้ฮะอ่าประเด็นสำคัญคือยังไม่แตะ อริยะอ่าแค่ว่าได้ได้อานิสงส์กันแบบโลกๆ อ่ะใช่มั้เ่าโลกแบบไหนไปถึงไหนสุดแค่ไหน

(40:42) ฐานะไหนได้ไม่ได้ใช่มยองค์ก็จะแจกแจงไว้ มาสู่โลกนี้อีกโลกนี้คือโลกไหนเราเปิดทำ เรื่องอนาคามีเราก็ทราบแล้วว่าไม่กลับมา สู่โลกนี้คือกามภพ หรือกามธาตุ นะดังนั้นเอ่อในกามภพหรือกามธาตุเนี่ยก็ จะมีตั้งแต่นรกกำเนิดเดรัจฉานวิสัย มนุษย์แล้วก็เทวดา กามภพนี่คือภพที่โยมไม่ต้องกลับมาอ่าหลัง จากตายจากพรหมกายิกา ก็จะเหลือภพตั้งแต่รูปภพกับอรูปภพ 2 ก้อน ใหญ่ๆ 2 ภพใหญ่ๆที่เราจะได้ไปเกิดนะนะดัง นั้นโดยมาตรฐานทั่วไปเรา ก็พิจารณาว่าเป็นสุทธาวาส นะไปอยู่ใน สุทธาวาสเว้นแต่พวกนั้นเนี่ยเกิดความพอใจ ชอบใจอยู่จนคุ้นเคยไม่เสื่อมเมื่อกระทำ

(41:50) กาละในสมาธิอ่าในแต่ละขั้นอย่างเงี้ย อย่างเช่นเนวสัาพพุทธเจ้าบอกอ้าก็จะไปได้ เนวสัญญาก่อน นะอ่าไปค้างตรงนั้นก่อนนะอ่านะก็สะดุดอีก นะอืมเห็นนะดังนั้นถ้าเราพอใจชอบใจ ในในส่วนสมาธิเนี่ยก็ก็มีมุมมมุมเสียนิด นึงแทนที่จะได้เกิดอีก 1 คราวในสุธาวาส แล้วก็จบเลยกลับต้องไปเกิดในใน เอ่อภพของสมาธิขั้นนั้นๆอืม นะในภพของสมาธิขั้นนั้นๆ เนี่ยแล้วก็มันจะมี

(43:08) นี้พอไปเกิด เป็น ในภพของสมาธิขั้นนั้นแล้วเนี่ยก็ยังต้อง กลับมาอีก 1 ก๊อกนะอ่าลองดูอันนี้ที่พระ องค์ตรัสไว้ถ้าเราไปพอใจในเนวสัญญา นาสัญญายตนะพัว เนี่ยนะและเป็นอนาคามีด้วยเนี่ย อืมนะเรา ก็ขึ้นไปเนวสัญญาก่อนพอขึ้นไปในวสัญญา ปั๊บเนี่ย นะก็ล่วงมาที่สุทธาวาสอีกรอบหนึ่งคือชั้น อกนิษฐานะอื เราก็จะต้อง มานะพอจากเนวสัญญา เราก็ลงมาเกิดอกนิษฐาอีกรอบนึงแล้วถึงจะ ค่อย

(44:14) ปรินิพพานโดยโดยจากมนุษย์นะตรงนี้เนี่ย จากมนุษย์ขึ้นไปเนวสัญญา จากเนวสัญญาเนี่ย 60,000 กลับขึ้น นะนาน มากนะเพราะอากิญจัญญายตนะเนี่ย 60,000 เนวสัญญาปราณีตกว่าก็ต้อง 60,000 ขึ้นนะ อ่าเท่าไหร่ไม่รู้ล่ะพระองค์ก็ไม่ได้ระบุ อายุไว้ตรงนี้แล้วตายพัเนี่ยถึงจะลงมา อกนิษฐาจากอกนิษฐาเนี่ยก็ คือพวกเวหพลเนี่ย 500 กัปโยมก็มาอยู่ในอกนิษฐาอีกไม่ต่ำกว่า 500 อ่าแล้วก็ไม่เกิน 20,000



  



(1) Making Merit for Deceased Relatives

(00:04) Last time, we gained a clearer understanding of the practice of giving, or dana, particularly from the perspective of other ascetics and Brahmins. One example is the Brahmin Janussoni, who held the following belief:

“I am known as a Brahmin. I give gifts and make offerings with the belief that these offerings will benefit my relatives and blood relations who have passed away. May my departed relatives and blood relations partake of these offerings.”

There are two important points in this belief. First, he believed that the offering would actually reach and benefit his deceased relatives. Second, he wished that his departed relatives would be able to partake of what had been offered.

(01:09) This is, in fact, one of the most frequently asked questions in our society. Naturally, we care about our relatives and loved ones who have passed away, and we want them to be able to receive and partake of what we offer on their behalf.

This discourse provides an answer to the question: Can deceased relatives actually receive what we dedicate to them? Under what circumstances can they receive it, and when can they not?

The Buddha therefore explained:

“An offering reaches its intended recipient when the appropriate conditions exist, but it does not reach them when those conditions do not exist.”

So Janussoni asked:

“Venerable Gotama, does an offering reach one’s relatives and blood relations who have passed away? Do those departed relatives actually partake of that offering?”

(02:13) The Buddha replied:

“Brahmin, an offering reaches them when the appropriate conditions exist, but it does not reach them when those conditions do not exist.”

Janussoni then asked:

“What are the appropriate conditions, and what are the conditions in which the offering does not reach them?”

The Buddha explained that there are people in this world who kill living beings, steal, engage in sexual misconduct, tell lies, speak divisively, use harsh speech, engage in idle chatter, covet what belongs to others, harbor ill will, and hold wrong views.

These are what are known as the Ten Unwholesome Courses of Action.

When such a person dies, that person may be reborn in hell. There, the being sustains its existence in that realm and subsists on the food appropriate to beings in hell.

(03:22) In other words, beings in hell have their own means of sustenance.

The Buddha then explained:

“Brahmin, this is a condition in which an offering cannot reach a being who exists in such a realm. Therefore, it is a condition in which the offering does not succeed in reaching its intended recipient.”

This means that if our deceased relative had committed the Ten Unwholesome Courses of Action to such an extent that those actions resulted in rebirth in hell, then an offering made on that relative’s behalf would not reach them in that state.

The Buddha continued:

“There are people in this world who kill living beings, steal, engage in sexual misconduct...”

(04:30) The Buddha continued by listing the Ten Unwholesome Courses of Action, including lying and the other unwholesome forms of conduct, and then explained that such a person may be reborn in the animal realm. Once reborn there, that being sustains its existence on the food appropriate to animals.

Thus, if a person engages in the Ten Unwholesome Courses of Action and, as a result, is reborn as an animal, that being subsists according to the conditions of the animal realm.

The Buddha had previously taught that the Ten Unwholesome Courses of Action can lead to three unfortunate destinations: hell, the animal realm, and the realm of afflicted spirits.

The Buddha said:

“Brahmin, this too is a condition in which an offering cannot reach a being who exists in such a realm. Therefore, it is a condition in which the offering does not succeed in reaching its intended recipient.”

So, if one of our deceased relatives has been reborn as an animal as a consequence of having committed the Ten Unwholesome Courses of Action, an offering made on that relative’s behalf will not reach them in that state.

(05:39) The Buddha continued:

“There are people in this world who abstain from killing living beings, abstain from stealing...”

He continued through all ten forms of wholesome conduct, ending with right view. These are known as the Ten Wholesome Courses of Action.

When such a person dies, that person may be reborn among human beings.

We can notice here that the Buddha moves from one realm of rebirth to another. He has already spoken of hell and the animal realm, and now he turns directly to the human realm.

When a person is reborn among human beings, that person sustains life in the human world and subsists on the food appropriate to human beings.

The Buddha said:

“Brahmin, this too is a condition in which an offering cannot reach a being who exists in such a state.”

(06:47) In other words, the Buddha is gradually identifying the conditions in which an offering made for the deceased does not reach them. So far, these include hell, the animal realm, and the human realm.

He then turns to the heavenly realm.

The Buddha explained that some people in this world abstain from killing living beings, stealing, sexual misconduct, and the other unwholesome forms of conduct, all the way through to possessing right view. In other words, they practice the Ten Wholesome Courses of Action.

When such people die, they may be reborn in the company of devas.

There they sustain their existence in the heavenly realm and subsist on the food appropriate to devas. Thus, devas too have their own means of sustenance.

The Buddha said:

“Brahmin, this too is a condition in which an offering cannot reach a being who exists in such a state.”

(07:55) Therefore, if a deceased person has been reborn as a deva, the offering we make does not reach that person in the manner being discussed here.

Exactly what kind of offering is being referred to is another point that we will examine in greater detail later.

The Buddha then continued:

“Brahmin, there are people in this world who kill living beings, steal, engage in sexual misconduct...”

He continued through the Ten Unwholesome Courses of Action, ending with wrong view.

When such a person dies, that person may be reborn in the realm of departed spirits. There, the being sustains its existence on the food appropriate to beings born in that realm, as well as on what friends, companions, or relatives dedicate to them from the human world.

(09:03) The Buddha therefore said:

“Brahmin, this is a condition in which an offering can reach a being who exists in such a state. This is an appropriate condition for the offering to reach its intended recipient.”

Thus, under ordinary circumstances, there is one particular state in which an offering dedicated to a deceased person can reach that person: the realm of departed spirits.

This is the important point concerning the idea that when we make an offering, another being may receive its benefit.

Janussoni then asked:

“But, Venerable Gotama, suppose that deceased relative or blood relation has not been reborn in that state. Who, then, will partake of that offering?”

The Buddha replied:

(09:03) The Buddha therefore said:

“Brahmin, this is a condition in which an offering can reach a being who exists in such a state. This is an appropriate condition for the offering to reach its intended recipient.”

Thus, generally speaking, there is one particular state in which an offering can reach a departed relative: the realm of departed spirits. This is the case in which something we do can benefit another being.

Janussoni then asked:

“But if a deceased relative or blood relation has not been reborn in that state, who will partake of the offering?”

The Buddha replied:

(10:11) “Other deceased relatives or blood relations of the donor will partake of that offering.”

In other words, Janussoni was asking: Suppose the particular relative who has died is not in the realm where such an offering can be received. If that specific person cannot receive it, then who does?

The Buddha’s answer was that other relatives who had died previously and who were in that realm could partake of the offering.

Janussoni then pursued the matter further:

“But suppose that the deceased relative in question has not been reborn in that state, and none of the donor’s other deceased relatives or blood relations have been reborn there either. Who, then, will partake of the offering?”

(11:11) This is a very good question. Janussoni keeps following the reasoning step by step.

The Buddha had first explained the conditions in which an offering does not reach the deceased. He then moved on to explain the condition in which it does. Once that condition had been identified, Janussoni naturally wondered what would happen if neither the particular deceased relative nor any of the donor’s other deceased relatives were in that state.

Who, then, would receive the offering?

The Buddha replied:

“Brahmin, it is impossible that, over such a long course of time, that realm should be entirely devoid of one’s deceased relatives and blood relations.”

What the Buddha is saying here is that, throughout the immense span of past time, it is not possible that this realm would be completely without any of our departed relatives.

(12:20) In other words, among the beings in that state, there must be at least one deceased relative of ours remaining there.

It is not possible for that realm to be completely devoid of our departed relatives.

The Buddha therefore said that the donor, too, does not remain without the fruit of giving. The act of giving is not fruitless.

So even if the relative who has just died is not in that particular state, other deceased relatives who are there may still receive the offering.

According to this teaching, the possibility that there would be absolutely none of our deceased relatives in that state does not arise. This means that each of us has at least one departed relative there.

(13:19) Therefore, the conclusion is that one should go ahead and give. The act of giving is not without benefit.

This is an important point concerning the question of whether something we do can bring benefit to someone else.

There is another detail worth noticing about the offering discussed here: the Buddha does not mention a recipient at all. He is simply discussing dana, the act of giving.

The subject of recipients is explained in another discourse, in the teaching on offerings classified according to the individual recipient, known as Patipuggalika-dana.

There, the classifications begin with an ordinary person of immoral conduct. In other words, when a layperson gives an offering, the question becomes: To whom is the offering actually given?

(14:27) In Janussoni’s question, however, no recipient is specified. He does not say who physically receives the offering.

When the Buddha discusses recipients elsewhere, the classifications begin with an animal and then proceed through progressively higher types of recipients: a person of immoral conduct, a virtuous person, a person free from sensual desire, and the Noble Ones.

These include one practicing for the realization of Stream-entry, a Stream-enterer; one practicing for the realization of Once-returning, a Once-returner; one practicing for the realization of Non-returning, a Non-returner; one practicing for the realization of Arahantship, an Arahant; followed by a Paccekabuddha, and finally a perfectly self-awakened Buddha.

Altogether, there are fourteen categories of individual recipients.

The discourse then explains the magnitude of the results associated with giving to each category.

For example, if a layperson gives something and the recipient is an animal—

(15:33) the result is said to be a hundredfold.

This raises an interesting question: a hundred times greater than what?

When we considered this point, we came to understand it as a comparison with the kind of giving described in the case of Janussoni, where there is no living recipient directly receiving the gift.

For example, someone might make an offering to a sacred fire or to the moon. Who actually receives such an offering? Can the moon come and receive it?

In such cases, there is no sentient being acting as the direct recipient of the gift. Here, by a sentient being, we mean a living being possessing the sense faculties.

The Brahmins, including Janussoni, held beliefs concerning this kind of giving. But the point was not fully spelled out, because within their understanding, an offering could apparently be made even without anyone directly receiving it.

(16:38) At this point, Jāṇussoṇi raised another question. He asked the Buddha, “Does the Blessed One also speak of cases in which such an offering does not reach its intended recipient? Are there circumstances in which it does not succeed?”

The Buddha replied, “Brahmin, I do indeed speak of cases in which it does not succeed.”

He then explained: “Brahmin, there is a person in this world who kills living beings, steals, engages in sexual misconduct, speaks falsely,” and so on, all the way through holding wrong views—in other words, someone who engages in the ten courses of unwholesome action.

Such a person would ordinarily be destined for rebirth in hell. That would be a case in which the offering could not reach him, wouldn’t it?

But suppose that same person gives food, drink, clothing, vehicles,

(17:46) garlands, perfumes, ointments, bedding, lodging, lamps, and lighting to ascetics or brahmins. After death, that person may be reborn among elephants, and in that animal existence he receives food, drink, garlands, and various ornaments.

Notice what happens here. The Buddha passes over the case of rebirth in hell and moves on to rebirth in the animal realm.

There is an important point for us to notice. First, an act of giving must have a recipient. And in this passage, the recipients are specifically ascetics or brahmins.

If we compare this with the fourteen kinds of individual recipients of gifts,

(18:49) the passage does not say that the gift is given to an animal. Nor does it say that it is given to an immoral ordinary person, a virtuous ordinary person, or someone who is free from sensual desire. It specifically says that the gift is given to ascetics or brahmins.

Therefore, if this act of giving is to bear fruit for a person who, because of committing the ten courses of unwholesome action, is subsequently reborn as an animal, the gift must have a recipient, and that recipient must fall within the category of an ascetic or brahmin. Otherwise, the conditions described here would not be fulfilled.

Here I am comparing this passage with the teaching on the fourteen kinds of individual recipients. The sutta itself does not explicitly make this comparison. It simply states that the gift is given to ascetics or brahmins.

In the teaching on the fourteen individual recipients, the list begins with an animal, then an immoral ordinary person, a virtuous ordinary person, and continues upward through progressively higher kinds of recipients.

(19:54) So, for example, if we give something to a king, that would not produce the particular result being described in this passage.

There is another important distinction here. In this part of the discourse, the result does not go to someone else; it comes back to the person who performed the act of giving. This is a different issue altogether.

Earlier, Jāṇussoṇi asked whether an offering made for deceased relatives and blood relations could successfully benefit them. But in the case the Buddha is explaining here, the gift is not being given for the benefit of deceased relatives. Rather, it is the giver himself or herself who later receives the result.

If we look at the teaching this way, then the circumstances in which we can give something and have another person receive the benefit are actually very limited. There is essentially one specific case: when the deceased relative has been reborn in the realm of departed spirits capable of receiving such offerings.

So the scope is very narrow.

(20:59) And notice that this passage does not use the word “dedicate” either. In the Pali, there is no term here meaning “to dedicate merit.” The word used is “dānaṃ”—giving, or a gift.

[Question from the audience:] Then what if the gift is made in a way that the intended recipient can receive it? I mean, not necessarily within those fourteen categories of recipients, but as a special case in which the recipient is able to receive it. Suppose we intentionally set food aside for them—is that what is meant?

Does the act become effective whether or not there is an actual recipient, simply because we have the faith and intention to give?
      
(22:05) [Question from the audience:] So if we make the offering with the intention that the benefit should go to our deceased blood relatives, but those deceased relatives have been reborn in some other state of existence, then the offering does not reach them at all—is that correct?

Yes, that is correct.

In other words, we set something aside as an offering and form the intention, “May this be for my deceased blood relatives.” But in the worst-case scenario, there is no recipient at all.

That is the most unfavorable case: there is simply no recipient.

If there is a recipient, however, then the act of giving bears fruit for the giver. So even when there is no recipient who can receive the intended benefit, the giver still receives the karmic fruit of the act of giving, correct?

(23:03) If there is a recipient, then certainly in the case where the deceased relative has been reborn as a departed spirit capable of receiving the offering, the benefit would reach that being.

But the important point is that the giver himself or herself can still receive the result of the act of giving. That result is certain for the giver.

This is why, when the Buddha speaks about gifts given to ascetics or brahmins, the act of giving bears fruit for the giver. For example, if the giver is an immoral person and is later reborn in the animal realm, the results of that giving may still follow that person there.

But the Buddha passes over the hell realm.

This would suggest that if someone commits the ten courses of unwholesome action and is consequently reborn in hell, the result of that particular act of giving cannot reach him there.

[Question from the audience:] Oh, so it cannot reach even the person who originally performed the act of giving?

Correct. Whether the act was performed by oneself or by someone else, hell would still be a state in which that particular result cannot reach the being.

(24:07) Therefore, whether someone else performs the act of giving for us or we perform it ourselves, the principle is essentially the same.

For that reason, if we do not want to be heedless, we should practice generosity while we still can. After death, we may be reborn in any of the five destinations.

As long as a person remains an ordinary worldling, one's future destination is uncertain. It is like throwing a stick into the air: we cannot know which way it will land. And the possibility of falling into one of the three lower realms is considerable.

So, when explaining cases in which an offering does not reach its intended recipient, the Buddha discusses rebirth in the animal realm, beginning with an elephant.

He then continues with other animals: an elephant, a horse, a cow,

(25:18) and a dog.

This raises an interesting possibility. Perhaps the kinds of animals the Buddha had in mind here are specifically those represented by the examples he gave.

If we think about it, that would make sense. Suppose, for example, that you were reborn as a millipede or an earthworm. Could a millipede receive ornaments from human beings—ornaments intended for a millipede? Obviously, that would not really be possible.
      
(26:25) So it would seem that the Buddha chose examples of animals that have a close relationship with human beings—animals to which people can actually give things or provide care.

And dogs are included as well.

There are countless kinds of animals, but only a relatively small number are treated in ways such as being kept in air-conditioned rooms, given clothing, or taken for medical treatment.

An elephant, for example, might serve as a royal elephant. Horses have been used by human beings for thousands of years. Kings and rulers relied on elephants and horses in warfare and in defeating their enemies.

And among the animals that commonly live close to us in our homes, there are dogs.

(27:31) So the teaching is very subtle. When an animal receives the kinds of material benefits described here, it is actually human beings who provide them.

Human beings are the ones who give these things to the animals. That is a very subtle point.

There are, of course, countless other kinds of animals—crocodiles, birds, lizards, geckos, and so forth—but generally we do not pay much attention to them. We tend to pay more attention to animals that live closely with us, that we can make use of, or that provide some benefit to us.

The Buddha then makes another distinction. He speaks of a person who commits the ten courses of unwholesome action but also gives gifts to ascetics or brahmins. He distinguishes between the karma that causes that person to be reborn as an elephant and the karma that produces favorable material conditions within that animal existence.

(28:40) The Buddha says, “Brahmin, because a person kills living beings, steals,” and so on, all the way through holding wrong views, “upon the breakup of the body, after death, that person is reborn among elephants because of that karma.”

So if someone asks, “Why was this person reborn as an elephant? What karma caused that rebirth?” we can answer that it was because that person had engaged in the ten courses of unwholesome action.

The Buddha then continues: because that same person had given food, drink, clothing, vehicles, garlands, perfumes, ointments, bedding, lodging, lamps, and lighting to ascetics or brahmins, that person receives food, drink, garlands, and various ornaments while living in the elephant realm—because of that karma.

So giving to ascetics or brahmins has sufficient karmic potency to produce favorable results

(29:35) even after the giver has been reborn in the animal realm.

But if one gives only to animals, to an immoral person, or to a virtuous ordinary person, that giving would not have sufficient potency to produce the particular result being described here.

If it did, the Buddha would presumably have distinguished among those different recipients. He might have said that one gives to an animal, to an immoral person, to a virtuous person, and so on, continuing up to ascetics or brahmins.

But here he specifies only ascetics or brahmins.

This illustrates an important distinction among recipients of gifts: the results of giving differ according to the qualities of the recipient.

The Buddha then proceeds through the examples of animals—from elephants to horses, cattle, and dogs.

And that is where his discussion of the animal realm ends. He then moves on to

(30:45) human beings, and after that to heavenly beings.

So when the Buddha describes cases in which an offering does not reach the intended recipient, the destinations discussed include the animal realm, the human realm, and the heavenly realms, while the hell realm is left out.

This makes the point increasingly clear: the result of this kind of giving does not reach a being in hell.

And notice that this applies even to the giver's own previous acts of generosity. Gifts made by other people do not reach a being in hell, and even the results of one's own previous giving do not reach one there in the manner being discussed.

This is an important detail worth remembering.

A single sutta can contain many layers and many different angles from which it can be examined. We found many points in it the last time we studied it, and when we return to it again, we continue to discover more.

So, in terms of our own practice of giving, the kind of gift being described here as having particularly powerful results is one whose recipient is an ascetic or
      
(31:49) brahmin. Such giving can produce powerful results, but even at its strongest, the result described here extends only as far as the animal realm; it does not reach the hell realm.

As for giving on behalf of someone else who has died—making an offering with the intention that the benefit should go to that deceased person—that is effective only under particular conditions.

Even when there is no recipient who can actually receive the intended benefit, however, the giver still gains some benefit from the act of giving.

Now, regarding the cases the Buddha has just enumerated, we have already discussed the animal realm. Next comes the human realm.

The Buddha says that a certain person in this world abstains from killing living beings, from stealing, from sexual misconduct, from false speech, and so on, all the way through having

(32:56) right view. That person also gives food, drink, clothing, vehicles, garlands, perfumes, ointments, bedding, lodging, lamps, and lighting to ascetics or brahmins.

After death, that person is reborn among human beings and experiences the five kinds of sensual pleasure available in the human world.

The Buddha explains, “Brahmin, because that person abstains from killing living beings, from stealing, from sexual misconduct, from false speech, from divisive speech, from harsh speech, and from idle chatter,” continuing through to right view, “upon the breakup of the body, after death, that person is reborn among human beings because of that karma.”

So the ten courses of wholesome action

(33:52) are a cause for rebirth as a human being.

And because that person gave food, drink, clothing, vehicles, garlands, perfumes, ointments, bedding, lodging, lamps, and lighting to ascetics or brahmins, that person experiences the five kinds of sensual pleasure available in the human world because of that karma.

The Buddha states this quite specifically. The sensual pleasures and material enjoyments we experience in the human realm can be the results of karma created in the past—such as having given food, drink, clothing, vehicles, garlands, perfumes, ointments, bedding, lodging, lamps, and lighting to ascetics or brahmins.

The Buddha then gives a similar explanation regarding rebirth among heavenly beings.

Thus, the ten courses of wholesome action can lead to two favorable destinations:

(34:55) rebirth as a human being or rebirth as a heavenly being.

We can also compare this with another sutta that distinguishes between giving a little, giving a moderate amount, giving abundantly, and giving exceptionally generously.

If we bring that teaching together with this one, we can gain a clearer picture of how gifts given to ascetics or brahmins may relate to rebirth as a human being or as a heavenly being.

That other sutta explains that if a person gives only a little, observes virtue only to a small degree, and does not cultivate the meritorious practice of meditation, that person may be reborn among human beings in unfavorable circumstances.

If a person gives moderately, observes virtue to a moderate degree, but does not cultivate the meritorious practice of meditation, that person may be reborn among human beings in favorable circumstances.

So, when this present sutta speaks of giving to ascetics or brahmins and subsequently being reborn

(35:54) as a human being, we can understand this in terms of those two levels: giving a little together with observing virtue to a small degree, or giving moderately together with observing virtue to a moderate degree.

If we are reborn among human beings in unfavorable circumstances, that would correspond to having practiced generosity only to a small degree.

If we are reborn among human beings in favorable circumstances, that would correspond to having practiced generosity to a moderate degree.

That other sutta continues by explaining that giving abundantly can lead to rebirth among various classes of heavenly beings: the Four Great Kings, the Thirty-Three Gods, the Yāma gods, the Tusita gods, the gods who delight in creation, and the gods who wield power over the creations of others.

There are two levels associated with each of these heavenly realms.

So, in addition to the recipient being an ascetic or brahmin, another factor is the degree of generosity involved—whether one gives only a little, gives a moderate amount,

(36:58) gives abundantly, or gives exceptionally generously.

Giving abundantly or exceptionally generously can lead respectively to rebirth as a heavenly being or as a ruler among heavenly beings.

Now, there are six classes of devas in the sensual realm. This raises another question: what determines which particular heavenly realm a person is reborn in?

The answer can be found in another sutta.

Suppose you give abundantly or exceptionally generously to ascetics or brahmins. If, while giving, you hope for a reward from the gift, remain attached to its result, and think, “After I die, may I experience the fruit of this giving,” the Buddha explains that this intention can lead to rebirth among the gods of the Four Great Kings.

But suppose you do not give with that particular intention,

(37:50) and instead think, “Giving is good.” In that case, you may be reborn among the gods of the Thirty-Three, the second and higher heavenly realm.

If you do not give merely because you think giving is good, but instead think, “This was the tradition of my parents and ancestors, so I should continue it,” that intention can lead to rebirth among the Yāma gods, an even higher realm.

If you do not give merely to follow ancestral tradition, but think instead, “Ascetics do not prepare their own food, whereas we are able to prepare food for ourselves. It would therefore not be right for us not to give to them,” that intention can lead to rebirth among the Tusita gods.

And the teaching continues in this way.

If one gives in accordance with the teachings of the ancient seers, that can lead to rebirth among the gods who delight in creation.

And if one gives because giving brings gladness, joy, and happiness to the mind, that can lead to rebirth among the gods who wield power over the creations of others.

(38:48) So that other sutta helps us distinguish the different possibilities.

The present sutta tells us that a person may be reborn among one of the six classes of devas in the sensual realm, or as a ruler among those devas, but it does not yet explain precisely what determines the particular heavenly realm.

The other sutta supplies that missing detail. It explains which kind of intention leads to which heavenly realm.

Do you see how the teachings in these different suttas connect with one another?

One sutta fits together with another, and another fits perfectly with this one. The pieces correspond remarkably well.

And all of this concerns just one subject: giving.

To be able to follow these connections, you already need a fairly solid foundation in the suttas dealing with generosity. Otherwise, it would be difficult to follow how all these teachings relate to one another.

(39:40) Once you have a sufficient foundation in the suttas and begin connecting these teachings, you can see that the words of the Buddha fit together consistently and do not contradict one another.

It is like assembling the pieces of a picture. As the pieces come together, a teaching that was previously obscured becomes increasingly clear.

Then we can answer many detailed questions about giving.

There is a criterion concerning the amount given. There is a criterion concerning the giver's intention—what kind of intention motivates the gift. There is also the question of how much is given and to whom it is given: what kind of recipient receives the gift?

The teachings provide answers to all of these questions.

But all of this still concerns those who have not attained the noble stages of awakening.

That is an important point. We have not yet entered the domain of the Noble Ones. Up to this point, we are still discussing the worldly benefits of generosity: what kinds of worldly results arise, how far those results can extend,

(40:42) and in which states of existence they can or cannot be experienced.

Now we come to another expression: “not returning to this world.”

What is meant by “this world”?

From our study of the non-returner, or Anāgāmī, we already know that “not returning to this world” refers to not returning to the sensual realm, the kāma-bhava or kāma-dhātu.

The sensual realm includes the hell realms, the animal realm, the realm of departed spirits, the human realm, and the sensual heavenly realms.

This is the realm to which one no longer has to return.

After passing away from the Brahma realm, the remaining possibilities are the form realm and the formless realm—the two higher great spheres of existence in which rebirth may occur.

Generally speaking, we would consider the Pure Abodes, the Suddhāvāsa, as the relevant destination.

There are, however, exceptions involving those who develop delight and attachment there, becoming thoroughly accustomed to that state without declining. When they practice...

(41:50) at the various levels of meditative concentration, there can be another course of rebirth.

For example, in the case of the sphere of neither-perception-nor-non-perception, the Buddha explains that one may first be reborn in the realm corresponding to that attainment and remain there for a time.

So there is another stage along the way.

This shows that if we become pleased with and attached to a particular meditative attainment, there can be a slight disadvantage. Instead of being reborn just once more in the Pure Abodes and bringing the process to an end, one must first be reborn in the realm corresponding to that particular level of meditative concentration.

And after being reborn in the realm corresponding to that meditative attainment,

(43:08) there is still one more stage to go through.

Consider what the Buddha taught about this. Suppose a person is a Non-returner, an Anāgāmī, but has also become attached to the attainment of the sphere of neither-perception-nor-non-perception, the nevasaññānāsaññāyatana.

That person may first be reborn in the sphere of neither-perception-nor-non-perception.

After that existence comes to an end, the person is reborn once more in the Pure Abodes—specifically in Akaniṭṭha, the Highest Pure Abode.

So after leaving the sphere of neither-perception-nor-non-perception, there is still another rebirth in Akaniṭṭha before

(44:14) final Nibbāna is attained.

Starting from the human realm, then, one first goes to the sphere of neither-perception-nor-non-perception. The lifespan there is extraordinarily long.

The sphere of nothingness, the ākiñcaññāyatana, already has a lifespan of 60,000 aeons. Since the sphere of neither-perception-nor-non-perception is even more refined, its lifespan must be greater than 60,000 aeons.

Exactly how long it is in this particular context, I do not know; the Buddha does not specify the lifespan here.

Only after that existence ends does the person come to be reborn in Akaniṭṭha.

And within the Pure Abodes, even the Vehapphala realm has a lifespan of 500 aeons. So in Akaniṭṭha, one would remain for no less than 500 aeons and no more than 20,000 aeons.



- จบ -