| ตอบ ตามหลักจิตวิทยาแล้ว การเล่นกีฬาอย่างอื่นนั้น
(เช่น ว่ายน้ำ วิ่ง บอล บาส) เราทำด้วยความรัก ความชอบ
ทำให้ผ่อนคลาย ,ชีวิตมีเพื่อน ,เรียนรู้กฎแห่งชีวิต ในการรู้แพ้ รู้ชนะ
และมีข้อดีอื่นๆอีกมากมาย เป็นสิ่งที่คุณควรทำแล้วล่ะครับ
แต่ ถ้าคุณจะถามผมในเรื่องการเล่นกล้าม
ที่จะทำควบคู่ไปกับกีฬาอย่างอื่นที่พูดข้างต้นมานี้
ตามหลักวิทยาศาสตร์แล้วละก็ คงต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะครับ ประการแรก พูดถึงความแตกต่างกันก่อนครับ คือ  การวิ่ง
,การปั่นจักรยาน ,ว่ายน้ำ ,บอล ,บาส
หรือกีฬาอื่นที่มีการเคลื่อนไหวต่อเนื่อง เป็นการบริหารแบบแอโรบิค
แปลตามศัพท์คือใช้ออกซิเจนมาสันดาปให้พลังงานในขณะที่การเพาะกายเป็นการบริหารแบบ นอนอนาโรบิค (Non - แปลว่า ไม่) แปลตามศัพท์คือ ไม่ใช้ออกซิเจนมาสันดาปเป็นพลังงาน แต่ใช้ไกลโคเจนและครีเอทีน ฟอสเฟต ที่มีอยู่ในร่างกาย (ที่ได้มาจากสารอาหาร) มาแปลงเป็นพลังงาน
เมื่อพูดถึงในแง่ของกล้ามเนื้อแล้ว
ในคนเราทุกคนมีเส้นใยกล้ามเนื้อแบบสีแดง
และเส้นใยกล้ามเนื้อแบบสีขาวอยู่ในตัว ซึ่งมีปริมาณไม่เท่ากันในแต่ละคน
เส้นใยกล้ามเนื้อแบบสีแดง มีลักษณะแบน
,เหนียว ทำหน้าที่ให้กล้ามเนื้อออกแรงแบบต่อเนื่อง ,ทนทาน ,ยาวนาน
มีไว้สำหรับกีฬาที่ต้องเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง เช่น ว่ายน้ำ ,บาส
,บอล ,วิ่งระยะยาว คนที่มีเส้นใยกล้ามเนื้อสีแดงมากกว่า
จะมีลักษณะกล้ามที่แบน และคนที่พัฒนากล้ามเนื้อสีแดงให้ทำงานบ่อยๆ
ก็จะมีหุ่นแบบนักมวย คือกล้ามแบน ,เหนียว ,เกร็ง
เวลาใส่เสื้อผ้าแล้วก็จะดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไปเส้นใยกล้ามเนื้ออีกประเภทหนึ่งคือเส้นใยกล้ามเนื้อสีขาว มีลักษณะใหญ่ ,ยืดหยุ่น ให้พละกำลัง ทำหน้าที่ให้กล้ามเนื้อทำงานในลักษณะ "ระเบิดพลัง" คือปล่อยพลังงานมหาศาลออกมาในระยะสั้นๆ เช่น การวิ่งระยะสั้น ,การเล่นกล้าม คือมีการทำงานของกล้ามเนื้อ แล้วหยุดพัก แล้วทำงานอีก แล้วหยุดพักอีก สลับกันไปเป็นช่วงๆ คนที่มีเส้นใยกล้ามเนื้อสีขาวมาก ก็จะมีลักษณะกล้ามที่ใหญ่ ,นูน และคนที่พัฒนากล้ามเนื้อสีขาวให้ทำงานบ่อยๆ ก็จะมีหุ่นล่ำสัน กำยำ สมชายชาตรี ถ้าใส่เสื้อผ้า หน้าอกและหัวไหล่ก็จะดูโปดปูนออกมา และถ้าใส่เสื้อแขนสั้น ก็จะโชว์ขนาดต้นแขนได้อย่างชัดเจน จากความแตกต่างทั้งสองแบบที่พูดถึงข้างต้นนี้ คุณจึงเห็นได้ว่ามันอยู่กันคนละขั้วกัน เหมือนขาวกับดำ ,ร้อนกับเย็น คุณไม่สามารถทำได้ดีทั้งสองอย่างพร้อมกัน เพราะมันไม่เหมือนการเอาดีทางวิชาคณิตศาสตร์ ซึ่งเป็นเรื่องทางคำนวณ กับวิชาสังคมซึ่งเป็นเรื่องท่องจำ ซึ่งอย่างนั้นเราสามารถทำได้ดีทั้งสองอย่างได้โดยขึ้นกับสมองของเรา แต่ที่เรากำลังพูดถึงนี้เป็นเรื่องของปฏิกิริยาเคมีในการสร้างพลังงาน และลักษณะการทำงานของกล้ามเนื้อ ซึ่งเป็นไปตามหลักธรรมชาติที่เราไม่อาจไปแก้ไขได้ ประการที่สอง ผมจะทบทวนเรื่องการสร้างกล้ามเนื้อก่อนนิดหนึ่งนะครับว่า หลักการเพาะกาย คือการใช้กล้ามเนื้อ ให้ออกแรงต้านกับวัตถุเช่น ดัมเบลล์ ,บาร์เบลล์ ฯลฯ จนเกินกำลัง มีผลทำให้เส้นใยกล้ามเนื้อ (Muscle Fiber) ฉีกขาด คนละแบบกับกล้ามเนื้อฉีกนะครับ เมื่อเส้นใยกล้ามเนื้อฉีกขาดตามภาพข้างล่างนี้แล้ว ร่างกายก็จะเรียกเอาโปรตีน วิตะมิน ในร่างกายมาซ่อมแซมเส้นใยดังกล่าว และสร้างปฏิกิริยาอัตโนมัติ โดยการพอกเส้นใยบริเวณดังกล่าวให้หนาขึ้น เพื่อครั้งต่อไปถ้าต้องรับน้ำหนักที่ทำให้ฉีกนี้อีก เส้นใยนี้ก็จะไม่ฉีก ซึ่งการพอกให้เส้นใยหนาขึ้นนี้ ก็คือการที่กล้ามใหญ่ขึ้นมานั่นเอง (ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของนักเพาะกาย ที่ต้องเพิ่มปริมาณลูกน้ำหนัก ให้หนักขึ้นกว่าครั้งก่อนๆ เพื่อให้เส้นใยนี้ฉีกอีก) |
