TUVA ตอบปัญหา

โดเรียน เยทส์ เป็นมิสเตอร์โอลิมเปีย ในความสูง 175 ซม.ที่ตามตำราฟิตเนสแล้ว ควรจะมีน้ำหนักตัว 175 - 105 = 70 กิโลกรัม แต่ปรากฏว่าท่านโดเรียน เยทส์ ท่านนี้ มีน้ำหนักตัว 290 ปอนด์ หรือ 131.8 กิโลกรัม (อ่านประวัติคร่าวๆได้ที่ http://www.schwarzenegger.it/mro/yates.html ) ดังนั้น ในสายตาของนักฟิตเนสแล้ว บุคคลๆคนนี้ ก็ต้องขี้โรค เพราะน้ำหนักตัวเกินค่าเฉลี่ยไปถึง 131.8 - 70 = 61.8 กิโลกรัม แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่น้ำหนักตัว ผมกำลังทำให้คุณเห็นว่าบุคคลที่เห็นในภาพข้างบนสุดนั้น คือคนๆเดียวกับนักเพาะกายในภาพข้างบนนี้ ตอนเขาเลิกเล่นกล้าม คุณว่าเขาอ้วนตามทฤษฏีคุณหรือเปล่าล่ะครับ?

โดยโดเรียน ก็มีรูปร่างอย่างนี้โดยตลอด จนเกษียณตัวเองออกจากวงการเมื่อปี พ.ศ.2540 (เป็นปี ค.ศ.1997 ปีสุดท้ายที่โดเรียนได้แชมป์โอลิมเปียในปีนั้น) เวลาผ่านมาถึง 2553 - 2540 = 13 ปี ถ้าทฤษฎีของเพื่อนสมาชิกเป็นจริง ที่ว่าคนเลิกเล่นกล้ามแล้วจะอ้วน ระยะเวลา 13 ปีหลังการเลิกเล่นกล้ามเพื่อประกวดของโดเรียน ก็คงจะทำให้เขาอ้วนมากๆ จริงไหมครับ

       คนที่ไม่เคยเล่นกล้ามเลย แต่พออายุ 48 ปีแล้วอ้วนแบบในภาพข้างบนนี้ ก็มีออกเยอะแยะ ตอนหนุ่มๆก็หุ่นสะโอดสะองเชียว พออายุมากก็ปล่อยเนื้อปล่อยตัว จนมีสภาพเหมือนในรูปข้างบน คนเหล่านี้ ในชีวิตนี้ไม่เคยแตะลูกเหล็กหรือเล่นกล้ามเลย และเขาก็อ้วนไปตามอายุ

       จากสองกรณีที่ผมพูดถึงข้างบนนี้ (กรณีคุณโดเรียนที่เป็นนักกล้าม พอเลิกเล่นกล้าม หุ่นก็ยังดีอยู่ ,กับกรณีคุณลุงอ้วนในภาพข้างบนนี้ ที่อ้วนโดยไม่ปรากฏร่องรอยของการเล่นกล้ามมาก่อนเลยในชีวิต) ย่อมสามารถทำลายทฤษฎีที่คุณได้รับมาลงได้ เพราะคำว่าทฤษฎีนั้น จะต้องไม่สามารถหาข้อเท็จจริงมาหักล้างได้ จริงไหมครับ

       คนที่ให้ข้อมูลกับคุณว่า ถ้าเล่นกล้ามไปแล้ว หลังจากเลิกเล่นจะลำบากตอนแก่ เพราะจะควบคุมน้ำหนักไม่ได้ (อ้วน) คือคนที่ "อิจฉา" คุณ ไม่อยากเห็นคุณใช้ชีวิตที่มีระเบียบวินัย สู้เอาเวลาไปกินเหล้าสรวลเสเฮฮา อย่างพวกเขาไม่ได้ คุณต้องเข้าใจสัจธรรมชีวิตข้อนี้ให้ดีว่า "ไม่มีใครอยากเห็นคนอื่นดีกว่าตน" มันเป็นหลักธรรมชาติอย่างแท้จริง สมมติว่าเพื่อนคุณมาบอกคุณว่าเขาถูกล๊อตเตอรี่ได้เงินจำนวนมาก ปากคุณอาจจะบอกยินดีด้วย แต่ในใจลึกๆของคุณ คุณจะยินดีกับเขาจริงหรือเปล่า   ฉันท์ใดก็ฉันท์นั้นครับ เพื่อนคุณที่เขาเห็นว่าคุณได้เจอหนทางที่จะรักษาสุขภาพ และจะได้เป็นเจ้าของเรือนร่างที่สวยงามในอนาคตด้วยการเพาะกาย ก็มีอารมณ์แบบที่ผมพูดเมื่อกี้นี้แหละ (อิจฉา) เขาจึงยัดเยียดข้อมูลที่ว่าเล่นกล้ามแล้วจะอ้วนให้คุณลังเลใจเล่นซะอย่างนั้น   ยังครับ ยังไม่ใช่ตอนจบของเรื่องนี้ พอคุณเอาข้อมูลที่ผมบอกคุณนี้ ไปชี้แจงให้เพื่อนคุณฟัง เขาจะส่งรูปนี้กลับมาให้คุณดู

       ก่อนที่ผมจะพูดถึงภาพที่พวก "คนขี้อิจฉา" ปล่อยกันว่อนในเน็ทนั้น ผมได้ความคิดอันนึงที่จะให้คุณลองคิดตามดังนี้นะครับ   โดยลองสมมติเอาว่าการเล่นกล้าม ทำให้อ้วนตอนแก่จริงๆขึ้นมา อันหมายถึงว่า คุณอาร์โนลด์ ชวาลเซเนกเกอร์ รู้ตัวเองตั้งแต่เมื่อสามสิบปีก่อนแล้วล่ะว่าถ้าเขาเล่นกล้ามจนหุ่นสวยงามปานเทพบุตรในวัยหนุ่มตอนนั้น เขาจะต้องมีหุ่นเหลาเหย่เหมือนในภาพทางด้านขวานี้จริงๆ ผมถามว่ามุมมองของอาร์โนลด์ควรจะเป็นแบบไหน ระหว่าง "ไม่เล่นกล้ามดีกว่า เดี๋ยวตอนแก่อ้วน" หรือ "ถ้ามันจะอ้วนในตอนแก่จริงๆ แต่การเล่นกล้ามในตอนนี้ (หมายถึงตอนหนุ่ม) จะทำให้เราเป็นที่โด่งดัง ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์หลังจากนี้ไปเป็นร้อยๆปี เราก็น่าจะเล่นกล้ามดีกว่า ใครจะบอกได้ว่าเราจะอยู่จนแก่หรือเปล่า อาจโดนรถชนตายวันไหนก็ได้ สู้พิสูจน์ศักยภาพตัวเอง ณ.วันนี้ให้เต็มที่ด้วยการเล่นกล้ามจริงๆจังๆจะดีกว่า" ครับ อาร์โนลด์เลือกอย่างหลัง

       ดังนั้น สมมติว่าหลังเล่นกล้ามจะทำให้อ้วนจริงๆ แต่อาร์โนลด์ก็ยังมีภาพเปรียบเทียบระหว่าง Before และ After โดยภาพ Before นั้น ทำให้โลกสะเทือน ทุกคนต้องยอมรับศักยภาพของเขา ส่วนภาพ After ถึงแม้จะทำให้คนดูหดหู่ใจไปบ้าง แต่มนต์ขลังแห่งภาพ Before นั้น ก็กลบความหดหู่ดังกล่าวลงเสียสิ้น ผมขอเตือนว่า ถ้าคุณมัวห่วงแต่ว่าการเล่นกล้ามจะทำให้คุณอ้วน ภาพ Before กับภาพ After ของคุณจะเป็นภาพเดียวกัน เพราะจะไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆเกิดขึ้นบนเรือนร่างคุณเลย ไม่ว่าจะเป้นตอนหนุ่มหรือตอนแก่ เว้นแต่โรคภัยที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นตามอายุของคุณ ยังรวมไปถึงรูปแบบการดำเนินชีวิตอื่นๆด้วย ชีวิตก่อนหน้านี้เป็นยังไง (Before) หลังจากผ่าน 30 - 40 ปี ก็เป็นเหมือนเดิม (After) เพราะคุณจะไม่รู้จักรูปแบบการดำเนินชีวิตแบบนักเพาะกาย ที่มีวินัยเป็นหลัก และมีความมุ่งมั่นเป็นอย่างสูง อันสามารถนำไปใช้เป็นประโยชน์ต่อการทำงาน หรือเรื่องต่างๆได้อย่างมากมายในชีวิต เพราะคนที่เหลาะแหละ จะไม่สามารถเป็นนักเพาะกายที่ดีได้ ดังนั้น นักเพาะกายที่ดี จึงมักประสบความสำเร็จอื่นๆในชีวิตด้วยเสมอๆครับ

* * ขอแทรกเกี่ยวกับภาพอาร์โนลด์ดังกล่าวสักเล็กน้อยนะครับ ภาพถ่ายอาร์โนลด์นั้น ถ่ายเมื่อหลายปีที่แล้ว เป็นช่วงพักฟื้นหลังการผ่าตัดหัวใจ ถ้าคุณคิดจะโทษอะไรสักอย่างที่ทำให้อาร์โนลด์หุ่นเหลาเหย่แบบในภาพทางขวา (เพราะนอนโรงพยาบาลนานไปหน่อย) คุณควรจะโทษ "สเตอรอยด์" ครับ ไม่ได้คิดเองครับ ดูสัมภาษณ์นักเพาะกายที่เคยแข่งรุ่นเดียวกับอาร์โนลด์ ยอมรับว่าในช่วงปีสุดท้ายของการประกวดของอาร์โนลด์ เริ่มมีการใช้สเตอรอยด์เกิดขึ้นแล้ว และเป็นไปได้อย่างมากว่า อาร์โนลด์กระหายชัยชนะมิสเตอร์โอลิมเปียในปีนั้นมาก (ค.ศ.1980) แต่เนื่องด้วยตัวเองออกไปเล่นหนังเสียหลายเรื่อง ทำให้คุณภาพกล้ามเนื้อหย่อนลงไป จึงอาจเป็นเหตุผลให้หลงผิดใช้สเตอรอยด์ในปีนั้น คนให้สัมภาษณ์สามารถพิสูจน์เรืองนี้ได้ เพราะในช่วงวัยหนุ่มนั้น เขายอมรับว่าเขาก็เผลอใช้เหมือนกัน แค่ปีเดียว และปรากฏว่าเขาเป็นโรคลิ้นหัวใจแบบเดียวกับอาร์โนลด์ ในช่วงวัย 55 ปี (อายุเท่ากันทั้งสองคน) เหมือนกับอาร์โนลด์ทุกกระเบียดนิ้ว ถ้าว่ากันด้วยพยานหลักฐานแล้ว จึงพอน่าฟังว่าสาเหตุของโรคร้ายนี้ มาจากการหลงผิดใช้สเตอรอยด์ในวัยหนุ่มนั่นเอง คนที่ใช้อยู่ ให้สังวรณ์ไว้นะครับ ร่างกายของคุณ ไม่มีใครเขามาเสียใจให้คุณหรอก คุณต้องรับของคุณเองไปเต็มๆ (อย่าไปชักชวนคนอื่นมาใช้ด้วยล่ะ บาปครับ) * *

       ก่อนจะขมวดในตอนจบ ณ.จุดนี้ คุณสรุปได้สองประการครับคือ

       1.การที่จะอ้วนตอนแก่ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการเล่นกล้ามเล้ย..

       2.และถ้าสมมติว่ามันเกี่ยวจริง จนมีภาพเปรียบเทียบ Before กับ After เหมือนอาร์โนลด์ แต่อย่างน้อย คุณก็โม้ให้ลูกหลานฟังได้ว่าครั้งหนึ่งคุณเป็นเจ้าของเรือนร่างที่โคตร perfect เลย โดยพูดโม้อย่างเดียวไม่ได้ครับ คุณต้องส่งรูปถ่าย (Before) ให้เขาดู ถึงแม้ ณ.ปัจจุบันนี้ คุณจะเป็นเจ้าของเรือนร่างหัวล้าน ฟันหลอ (เป็น After) แต่ "สักครั้ง" ในชีวิต คุณก็เคยทำอะไรที่มันท้าทาย ที่ไอ้รุ่นลูกรุ่นหลานคุณตอนนี้ (ที่วัยเดียวกับคุณตอนที่ถ่ายภาพ Before นั้น) ทำแบบคุณไม่ได้ล่ะครับ ให้มันรู้ซะบ้าง ไผเป็นไผ

       ผมจะขมวดตอนจบของคำถามนี้ไว้ ด้วยการจะให้แนวความคิดในการเล่นกล้ามใหม่ๆกับคุณครับ เพราะผมรู้ดีว่า คนที่ถามปัญหาข้อนี้มา คือคนที่มีความลังเลอยู่ในใจอยู่แล้ว แนวความคิดที่ผมจะให้นั้นคือ "ทำสวนทาง" ไปเลยครับ แทนที่จะมัวลังเลว่าเล่นกล้ามแล้วจะอ้วนไหม ให้คุณทำสวนทางไปเลย คือเล่นอย่างเต็มที่ครับ ดูภาพข้างล่างนี้

โดเรียน เยทส์ เป็นคนที่ทุ่มเทเล่นกล้ามแบบสุดๆครับ ไม่มีช่องว่างที่จะปล่อยให้ความคิดประเภท "เลิกเล่นกล้ามแล้วจะอ้วนไหมหว่า?" สอดแทรกเข้าไปในความคิดของเขาได้เลย ผมอยากให้คุณเป็นอย่างนั้น แม้ว่าผลการเล่นกล้ามของคุณจะไม่ทำให้คุณเป็นแชมป์โลก แต่ด้วยการทุ่มเทแบบจริงจังโดยปราศจากความลังเลในผลของการเล่นกล้าม อย่างน้อย คุณก็จะเป็นคนที่ไม่ธรรมดาครับ (อาจเรียกได้ว่าเป็นตัวประหลาดก็ได้ ฮ่า.. ฮ่า.. - แต่ผมอยากให้คนอื่นมองผมแบบนั้นแหละ สะใจ) เพราะทุกครั้งที่คุณไปปรากฏตัวตามร้านอาหาร ,ศูนย์การค้า ,ทางเดินเข้าเดินออกหน้ามหาวิทยาลัยที่มีนิสิตสาวเยอะๆ คุณจะเป็นจุดรวมสายตาอย่างไม่ต้องสงสัย เล่นกล้ามต้องเล่นให้ใหญ่ทะลุเสื้อผ้าครับ เล่นฟิตเนสตัวเล็กๆแกร็นๆ จะเล่นไปทำไม เดินถอดเสื้อโชว์ใครตามห้างก็ไม่ได้ ชีวิตคนเรามันสั้นนักครับ อย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิตทำอะไรให้มันสุดๆดีกว่า ใส่เสื้อกล้ามเดินห้างเพื่อโชว์หุ่นน่ะ มันจะหนักหัวใครงั้นเหรอ ทำได้อย่างข้าหรือเปล่า ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว สาวๆสมัยนี้เขาก็ใส่ขาสั้นโชว์ขาขาวจั๊วะกันทั้งนั้น เพราะพวกหล่อนก็รู้ว่าจะโชว์มันก็ต้องโชว์กันตอนสาวนี่ล่ะวะ ตอนแก่แล้วใครจะไปดู พวกนักกล้ามชายก็ควรจะคิดแบบนี้แหละครับ เล่นกล้ามแล้วจะเก็บเงียบไว้ทำไม มีดีต้องโชว์ครับ คุณต้องพยายามเป็นเจ้าของรูปร่างเรือนยักษ์ให้ได้ อ้อ.. แล้วอย่าลืมบันทึกภาพเก็บไว้ด้วย อีกหลายสิบปีข้างหน้า แม้ว่ามันจะเป็นเพียงภาพ Before แต่อย่างน้อย ก็มีเอาไว้อวดละวะ แก (หลาน) ทำได้เหมือนข้าอ๊ะป่าว...

	ถาม เคยได้ยินมาว่าเลิกเล่นกล้ามแล้วจะอ้วน จริงหรือเปล่าครับ
	ตอบ ถ้าจะให้ตอบคำถามนี้ชัดเจนที่สุด ก็คงต้องพึ่งตัวอย่างของบุคคลท่านข้างล่างนี้ล่ะครับ