เรือกำลังล่ม

              คุณเคยกรำสงครามอย่างหนักมาเป็นเวลาหลายปี (ผมหมายถึงการเล่นกล้ามที่ต้องใช้ความพากเพียร หยาดเหงื่อ แรงกาย ความทุ่มเท เปรียบได้กับการกรำศึกนั่นเอง) จนสร้างร่างกายได้สวยงามและคนรอบข้างพากันอิจฉา เหมือนกับเพียรพยายามต่อเรือยักษ์สุดหรูให้วิ่งไปในท้องทะเลได้อย่างผึ่งผายและสวยงามปานนั้น
              แต่แล้ววันหนึ่ง คุณจบการศึกษา ,คุณย้ายตำแหน่งหน้าที่การงาน ,คุณย้ายบ้าน อะไรก็ตามที่ทำให้รูปแบบการดำเนินชีวิต และสถานที่ที่คุณเคยไปออกกำลังต้องเปลี่ยนแปลงไป ส่งผลให้การเล่นกล้ามของคุณเริ่มขาดตอน เหมือนกับเรือของคุณกำลังเกิดรูรั่วขึ้นแล้ว และแน่นอนว่าถ้าปล่อยไปโดยไม่แก้ไขละก็ เพียงรูรั่วเล็กๆก็จะทำให้เรือของคุณจมลงได้ และคุณก็จะถูกคนอื่นพูดถึงคุณว่าคุณคือ "คนที่เคยเล่นกล้าม" แต่ไม่ใช่นักกล้ามอีกต่อไป
              เป็นเรื่องทำใจได้ยากจริงๆ หากต้องสูญเสียความทุ่มเทที่อุตส่าห์สร้างกล้ามเนื้อขึ้นมา แต่ความจริงก็คือคุณมีหน้าที่การงาน และครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบ ไหนจะต้องเสียเวลาเดินทางไปทำงานทั้งตอนเช้าและตอนเย็น จนหลายคนถอดใจ และละทิ้งการเพาะกาย ปล่อยให้เรือยักษ์ของเขาจมท้องทะเล เหมือนกับเรือไททานิคไปต่อหน้าต่อตา แต่วันหนึ่ง คุณได้เห็นพุงของตัวเองยื่นออกมา ,คุณสังเกตได้ว่าเดี๋ยวนี้ไม่มีคนมองเหลียวหลังเหมือนเมื่อก่อนตอนที่คุณพึ่งเล่นกล้ามเสร็จแล้วใส่เสื้อยืดรัดต้นแขนเดินออกจากโรงยิม ซ้ำร้าย คุณเห็นไอ้รุ่นน้องคนหนึ่งกำลังโม้ให้คนอื่นฟังเกี่ยวกับการเล่นกล้าม ที่นอกจากกล้ามเนื้อของเขาจะเล็กลีบห่วยแตกแล้ว ยังสอนความรู้ผิดๆให้คนอื่นอีก คุณจึงเดินเข้าไปสอนเขาด้วยความหวังดี แต่กลับถูกไอ้รุ่นน้องคนนั้นรวมไปถึงคนที่กำลังฟังเขาโม้ พากันมองคุณหัวจรดเท้า แล้วรุ่นน้องก็พูดว่า "ไอ้นี่มายุ่งอะไรด้วย? จะมารู้ดีไปกว่าฉันได้ยังไง" แน่นอนว่าคุณไม่มีข้อแก้ตัว คุณอาจบอกว่าผมเคยเป็นนักเพาะกายมาเมื่อก่อนหน้านี้ แต่ใครจะสนใจคุณในเมื่อขนาดต้นแขน ,หน้าอกที่เคยเชิดขึ้น ,หัวไหล่อันผึ่งผายที่ทำให้ไอ้พวกเฟอะฟะที่เดินสวนกับคุณในมหาวิทยาลัยหรือห้างสรรพสินค้า บังเอิญเดินชนไหล่กับคุณถึงกับต้องกระเด็นไปคนละทิศละทาง ทั้งหมดนี้มันหายไปหมดแล้ว คุณหมดเครดิตเพราะเรือคุณจมไปแล้ว   เย็นนั้นคุณต้องเก็บความเจ็บใจนี้กลับบ้าน รีบเปลี่ยนเสื้อแล้วตรงไปโรงยิมที่ไกลกว่าแต่ก่อนมาก เพื่อที่จะรีบกู้เรือของคุณขึ้นมา คุณจะทำได้หรือ? เมื่อกู้มาแล้วเดี๋ยวมันก็ต้องจมอีก? เพราะรูปแบบชีวิตที่วันรุ่งขึ้นหรือวันถัดๆไปที่คุณจะต้องเจอ มันช่างไม่เอื้อให้คุณกู้เรือของคุณเอาเสียเลย คุณจะทำอย่างไรกับชีวิตกันแน่? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายนิค และนายวิคเตอร์ นักเพาะกายทั้งสองคนข้างบนนี้
              นายนิค และนายวิคเตอร์ เป็นนักเพาะกายที่ดื้อที่สุด และเป็นจอมฉีกกฎการเพาะกายมากที่สุดจากเท่าที่ผมได้อ่านเรื่องราวคนต่างๆมา เช่นนายนิค ไม่เคยใช้เรื่องเซทเลย บริหารไปเรื่อยๆ หรือนายวิคเตอร์ ที่ไม่ยอมเข้าประกวดรายการใดๆเลย แถมยังบริหารวันละ 3 เวลาแบบที่ชาวบ้านเขาไม่ทำกัน ซึ่งทั้งสองคนมีหลักการเดียวคือ "Rule is no Rule" กฎก็คือการไม่มีกฎ แม้ว่าผมจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดของเขาหลายอย่างในการฝึก แต่อย่างน้อยเขาก็ประสบความสำเร็จ และเรือของลูกศิษย์ผม (ก็คือคุณ) ก็กำลังจะจมแล้ว ผมจึงคิดว่า "ไม่มีอะไรจะเสีย" ที่จะมาศึกษาหลักของเขากัน เพราะลูกศิษย์ของผมไม่มีทางเลือกเสียแล้ว   ซึ่งเมื่อสรุปแล้ว ผมมี 4 ประการเท่านั้นที่จะให้คุณนำไปใช้เพื่อแก้ปัญหาเรือล่มของคุณคือ

              1.ใช้พลังจิตคิดว่าคุณสามารถสร้างหรือกู้เรือของคุณได้

              2.อุดรูรั่ว

              3.ขนสัมภาระบางส่วนทิ้ง (ซึ่งต้องทำพร้อมกันกับข้อ 2)

              4.เป็นกัปตันในเรือใหม่ลำนี้ด้วยตัวเอง