เรียนรู้จาก ดอน  ฮอเวิร์ธ มิสเตอร์ อเมริกา


         บทความนี้ ถอดจากหนังสือ เพาะกาย - กีฬา ปี 2511 ซึ่งเป็นหนังสือเก่ามากแล้ว โดยไม่มีการตัดทอนใดๆทั้งสิ้น ซึ่งเห็นว่าสมัยก่อน วิทยาการ ยังไม่ก้าวหน้า นักกล้ามยังสามารถ สร้างร่างกายได้ดีขนาดนี้ จึงน่าจะลองวิเคราะห์ดูว่า เขาทำได้อย่างไรครับ


donhowerd.jpg


         การไต่เต้าขึ้นมาสู่ตำแหน่ง ชายงามอเมริกา ไม่ใช่เป็นเรื่องที่จะทำได้ง่ายๆ  นักเพาะกายที่ได้ครองตำแหน่งนี้ทุกคน ฝึกฝนตนเองมาสายตัวแทบขาด  ฝึกเป็นเวลาแรมปีตั้ง 10 ปีทีเดียว อาศัยความมานะ อดทน  ตรากตรำอย่างสม่ำเสมอ ไม่ขาดระยะ จึงได้เป็นชายงามชั้นนำ หาไม่แล้วก็อย่าได้หวังอะไรเลย  จากเรื่องราวที่จะเล่าต่อไปนี้ ทางผู้เขียนพยายามจะถอดวิญญาณทุกแง่ทุกมุมมาวางไว้เฉพาะหน้าของคุณทั้งหลาย เพื่อให้ได้เข้าถึงชีวิตจิตใจ และธาตุแท้ของชายงามขั้นนำของโลกคนใหม่ สดๆร้อนๆ (พ.ศ.2511) และที่จะก้าวไกลไปข้างหน้าได้อีก  จะได้พยายามเล่าให้ชวนสนุก และเป็นการปลุกใจไปในตัว โปรดติดตามได้แล้วละครับ

        
เมื่อเอ่ยถึงนายดอน   ฮอเวิร์ธ คนนี้น่ะหรือครับ ในมลรัฐแคลิฟอเนีย แห่งสหรัฐอเมริกาโน้น ย่อมรู้จักหน้าค่าตากันดี และมีชื่อเสียงแพร่หลายไปในหมู่นักเพาะกายชั้นแนวหน้าอย่างน่าปลื้มใจด้วยทีเดียว   ตั้งแต่วัยเด็กยังเล็กอยู่ เมื่อตอนยังเล่าเรียนในโรงเรียนชั้นมัธยมต้นนั้น นายดอน  ฮอเวิร์ธ ก็เป็นเด็กผอมซอมซ่อ อกเล็ก  พุงโร  หัวโต ผอมกะหร่อง นั่นแหละ เพื่อนๆไม่มีใครสนใจนำพา เพราะพี่แกป้อแป้ อ่อนแอ จะเล่นหัวกับใครก็ไม่ไหว  ยิ่งเรื่องเกมส์กีฬาแล้ว พ่อดอนไม่เอาไหนเลย ดอนเล่าประวัติของเขาเองอย่างนี้

        "ระหว่างที่ผมยังเป็นเด็กนักเรียนอยู่นั้น ผมผอมมากครับ น้ำหนักตัวเพียง 40 กก.เท่านั้น อ่อนแอสิ้นดี  จนกระทั่งในตอนต่อมา ผมสามารถเพิ่มน้ำหนักตัวขึ้นไปได้ถึง 57 กก.แล้วก็ยังไม่มีความหมายอะไร เพราะรูปร่างของผมซึ่งสูง 177 ซม.อย่างนี้ แล้วน้ำหนักตัวเพียง 57 กก. ก็ยังมองด ูผอมกงโก้ เหมือนเสาชิงช้านั่นเอง  จะเล่นกีฬาไม่ว่าอะไรก็เล่นกับเขาไม่ได้ จนกระทั่งเกือบย่างเข้าวัยหนุ่ม  ผมจึงตัดสินใจเล่นยิมนาสติก เห็นว่าจะทำให้ผมเป็นคนแข็งแรงกับเขาได้บ้าง แต่โชคไม่ช่วยครับ การเล่นยิมนาสติก ห้อยโหนโยนห่วง มันมีอันตรายอยู่เหมือนกัน  ถ้าพลาด.....  และผมก็เป็นคนหนึ่งที่พลาด... ตกลงมาถึงหลังเดาะ

         ก็นับว่าเคราะห์ร้ายละครับ จะทำอย่างไรได้เล่า อันมนุษย์เราหนอมนุษย์  มันเวียนว่ายตายเกิด  เคราะห์ดีเคราะห์ร้าย อยู่อย่างนี้ ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นไป  ดอน   ฮอเวิร์ธ ต้องโอดโอย หมกตัวอยู่บนเตียงนอนตลอดฤดูร้อนปีนั้น  นึกภาวนาให้อาการหลังเดาะหายวันหายคืนเถอะ  จะได้กลับเข้าสู่วงการออกกำลังกายอีก เป็นไรเป็นกัน  จนกระทั่งฤดูร้อนสิ้นไป หน้าหนาวก็เข้ามาแล้วอาการก็ยังไม่ดีชึ้น เรี่ยวแรงที่ได้มาเมื่อตอนเล่นยิมนาสติกก็ค่อยๆหมดไป  ทำท่าจะเป็นคนพิการทำอะไรไม่ไหว  ครานั้น นายแพทย์ประจำครอบครัวของผม จึงแนะนำว่า "ผมควรจะใช้ การออกกำลังด้วยน้ำหนัก ช่วยตัวเอง ไม่เช่นนั้น ก็ไม่เห็นทางจะกระเตื้องขึ้น"

         เพราะคำแนะนำของนายแพทย์เท่านี้เอง  ดอน   ฮอเวิร์ธ ก็หันเข้าจับลูกเหล็ก แล้วเล่นกล้ามทีละน้อยๆนับตั้งแต่นั้นมา จนกระทั่งได้พบความสำเร็จอย่างน่ามหัศจรรย์ อย่างที่เห็นอยู่ในทุกวันนี้  ดอน   ฮอเวิร์ธ ได้ทบทวนความทรงจำ ของผู้ถามเขา ซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมากว่า "อะไรที่ทำให้เขาเริ่มหันมาเล่นกล้ามเพาะกาย" ดอน  ฮอเวิร์ธ ตอบไปอย่างที่ทำให้ทุกคนต้องฉงนสนเท่ห์ว่า "ก็เพราะผม หลังเดาะ นะซี่คุณ"  ที่พากันฉงนก็เพราะเห็นว่า มีอย่างที่ไหน คนพิการขนาดหลังเดาะ ยังจะสะเออะ เข้ามาเล่นกล้าม มันจะอย่างไรกันอยู่ ก็นี่แหละคุณก็ดูเอาเถอะครับ

         ดอน   ฮอเวิร์ธ เริ่มลงมือเล่นกล้าม เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ.2498 คือเมื่อราว 12 - 13 ปีมานี่  ระยะนั้น เขามีน้ำหนักตัว ภายหลังจากที่เล่นยิมนาสติกจนหลังเดาะมาแล้ว 63 กก.  ได้เล่นกล้ามอยู่นาน ถึง 6 ปี น้ำหนักจึงขึ้นมาเป็น 74 กก.  นับว่าล่าช้ามากทีเดียวที่เล่นกล้ามในระยะนี้มีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเพียง 11 กก.เท่านั้น (ถ้าเป็นอย่างท่าน คงหมดกำลังใจ ไปเสียนานแล้ว เพราะเล่นกล้ามเฉลี่ยแล้ว ปีหนึ่งน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นเพียงกิโลกว่าๆเท่านั้นเอง แทบจะไม่รู้สึกเลยว่ากล้ามส่วนไหนโตขึ้น) ครั้นมาตอนหลังนี้ วิทยาการเกี่ยวกับเพาะกายวิวัฒนาการขึ้น  ดอน  ฮอเวิร์ธ  ได้รับความรู้ในการสร้างกล้ามตามหลักวิชาเพิ่มขึ้น จนจับความจริงได้อย่างหนึ่งว่า

         ถ้าบำรุงตัว ด้วยอาหาร ไม่ถูกต้องแล้ว นักเพาะกายจะไม่สามารถสร้างกล้ามใหญ่โตได้เป็นอันขาด ความสำเร็จในการเพาะกาย อาศัยอาหาร การบำรุงถึง 80 เปอร์เซนต์ แต่อาศัยการออกกำลัง (เล่นกล้าม) ด้วยน้ำหนักเพียง 20 เปอร์เซนต์เท่านั้น

         นี่เป็นหัวใจสำคัญที่ ดอน   ฮอเวิร์ธ จับเคล็ดได้อย่างมั่นเหมาะใจ   ดอน   ฮอเวิร์ธ ได้เตือนความทรงจำของนักเพาะกายให้ระลึกว่าการเพาะกายในระยะ 40 ปีที่แล้วมานี้ มีข้อสังเกตที่เห็นได้อย่างเด่นชัดทีเดียว คือการสร้างกล้ามให้ใหญ่ในแต่ละส่วน  สร้างกันได้ในขนาดจำกัด  ไม่ใหญ่โตเหมือนในปัจจุบันนี้ (พ.ศ.2511)  ยกตัวอย่างเช่น กล้ามต้นแขน ที่นิยมสร้างกันหนักหนา มาตั้งแต่ก่อนโน้น  ถ้าใครสร้างได้ขนาดต้นแขน 15 - 16 นิ้ว ก็ว่าใหญ่อักโขแล้ว คิดดูอย่างนี้แล้วกัน เมื่อปี พ.ศ. 2486 จูลร์  เบคอน ได้ครองตำแหน่ง "มิสเตอร์อเมริกา"  ก็มีต้นแขนใหญ่ไม่ถึง 16 นิ้ว จนกระทั่งปี พ.ศ.2493 ต้นแขนขนาด 18 นิ้ว ยังไม่ค่อยจะมีใครสร้างได้ถึง ในปีนั้นเอง (พ.ศ.2493) ผู้ที่มีแขนใหญ่ที่สุดเห็นจะได้แก่ เมลวิส  เวลส์ ซึ่งมีต้นแขนใหญ่ 18 นิ้ว  แต่ในปีนั้น อีกเช่นกัน ที่ดอน ก็สามารถสร้างต้นแขนใหญ่ถึง 18 นิ้วครึ่ง  ได้รางวัลแขนงาม ในการประกวดมิสเตอร์อเมริกา ปี พ.ศ.2493  แต่ก็ยังพลาดตำแหน่งมิสเตอร์อเมริกา แต่ยังไงก็ยังได้ตำแหน่ง หลังงาม อีกด้วยในโอกาสต่อมา

         ดอน   ฮอเวิร์ธ ได้ตำแหน่งขวัญใจ ของคาลิฟอร์เนีย โดยเป็น "สุดยอด" แทบทุกส่วนของร่างกาย  ฉะนั้น ในการประกวดชายงามที่จัดทำกันในภาคต่างๆของคาลิฟอร์เนียนั้น ดอน   ฮอเวิร์ธ มักจะคว้าตำแหน่ง "สุดยอด" เอามาครอง เสมอไป  เขาได้รับตำแหน่ง "มิสเตอร์ แคลิฟอร์เนียภาคใต้" แล้วก็ได้ครองตำแหน่ง "มิสเตอร์ แคลิฟอร์เนีย" (โดยตรง)  ต่อมาก็ได้ครองตำแหน่ง "มิสเตอร์อเมริกา ภาคตะวันตก" แล้วก็ได้ตำแหน่ง "มิสเตอร์ ลอสแองเจลิส" เรื่อยมา  แต่ตลอดเวลาที่นำตัวเข้าประกวด "มิสเตอร์ อเมริกา" ก็คงพลาดแล้ว พลาดเล่า ไม่ได้ตำแหน่งอันสูงเกียรติกับเขาสักที

         ส่วนสัด และน้ำหนักตัวของ ดอน  ฮอเวิร์ธ ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน อย่างเทียบกันไม่ได้  น้ำหนักตัวของดอน ขึ้นถึง 90 กก. อันเป็นขนาดที่กล้ามกำลังสวย สมส่วน สะดุดตา (เช่นเดียวกับ สตีฟ  รีฟส์ (คลิ๊ก)) และบัดนี้ ดอนยังเพิ่มน้ำหนักตัวขึ้นได้ถึง 98 กก. ทำให้ส่วนสัดมัดกล้ามใหญ่ขึ้นทั่วร่าง

         ดอน   ฮอเวิร์ธ ชนะ"มิสเตอร์ อเมริกา" ใน พ.ศ.2510 ของไอเอฟบีบี  พร้อมกับตำแหน่งแขนงาม  ชายงามที่ถูกเขาเชือดพ่ายลงมา ก็มี ร็อค  สะโตนวอล์ล ผู้ได้ตำแหน่ง กล้ามงามทั่วร่าง (The Most Muscular) แฟรงค์   เซน ผู้ได้รับตำแหน่งขางาม  ซาโบ  โคซิวสะกิ ผู้ได้ตำแหน่ง กล้ามท้องงาม  และนักเพาะกายชั้นนำ ตัวเก็งอื่นๆอีกมากที่พลาดไป

         อกของเขา ในปัจจุบันใหญ่ 50 นิ้วเศษ  ต้นแขนเลย 20 นิ้วขึ้นไปแล้ว  เอว 32 นิ้ว  ทุกๆส่วน จะให้เติบโตต่อไป ได้อีกเสมอ  นี่เป็นชีวประวัติสั้นๆ ของ ดอน   ฮดเวิร์ธ  เท่าที่พอจะเล่าสู่กันฟังได้ครับ 
 


 

- END -